Werknemer houdt depressieklachten achter

13

Bijna de helft van de Nederlandse werknemers licht de werkgever niet in bij de eerste symptomen van een depressie. Dat blijkt uit onderzoek onder 800 respondenten door U-center, een private GGZ-kliniek.

Vermoedens

Ruim dertig procent van de werknemers vermoedt een depressie bij één of meerdere collega’s. Volgens Ingrid Weijnen, directeur behandeling bij U-center, weten werkgevers niet goed wat zij met depressieklachten aan moeten. ‘De gevolgen van een depressie worden dan ook vaak onderschat. Tevens zien we sinds de crisis steeds meer werknemers die te lang doorlopen met depressieklachten en daarmee het risico lopen voor een langere tijd uitgeschakeld te zijn.’ Tijdens het onderzoek gaf 80 procent aan te vermoeden dat de werkgever weet van depressieklachten onder collega’s.

Mannen

Vooral mannen houden klachten voor zichzelf, 11 procent tegen 7 procent van de vrouwen houdt zich stil over zijn of haar depressie. Een ander verschil tekent zich af in leeftijdsgroepen. De angst voor de gevolgen van depressie op de loopbaan is vooral aanwezig bij jonge werknemers die aan het begin van hun carrière staan. Medewerkers in de leeftijd van 50 tot 65 jaar staan meer open voor hulp van hun werkgever.

Lees meer over:

Over Auteur

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

13 reacties

  1. schaduwfractielid op

    Waarom kijkt de werkgever steeds van zich af, er wordt niet als zodanig mee omgegaan. Het wordt vaak weggewuift.

  2. Blijkbaar wordt dat net zo weggewuift door de werknemer! Hou eens op met alles op de werkgever te af te schuiven. Blijven wijzen naar een andervlost de depressie niet op. Je visie op een aantal zaken wel, al dan niet met hulp. Mensen hebben hier ook een eigen verantwoordelijkheid in. Zoek hulp, betrek gezin en werkgever hierbij, samen tot een oplossing komen. En lukt dat niet, ga naar de huisarts, maatschappelijk werk etc etc. Waar een wil is is een weg!

  3. Dit roept de vraag op in hoeverre de manier van omgaan door de werknemer hiermee, mede, oorzaak is van de depressie. Ik kan mij helemal vinden in wat Hellen hierover zegt

  4. Er heerst helaas nog steeds een taboe op psychische klachten. Niet alleen in ‘werkland’ maar ook maatschappelijk gezien . Dit zal zeker een rol spelen bij het al dan niet melden van problemen.

  5. Ik ben het met Hellen eens dat de werknemer ook zelf verantwoordelijkheid moet nemen. In deze maar ook in andere zaken. De werkgever is je vader/moeder niet maar een zakelijk contact. Je kunt niet van je werkgever verwachten dat hij/zij in alles je handje vast houdt. Uiteraard dient de werkgever wel te bekijken wat hij/zij kan doen binnen de werksfeer als een werknemer aan de bel trekt maar de werknemer moet zelf ook werken aan zijn/haar geestelijke en lichamelijke gezondheid en de beste keuzes voor zichzelf maken. Je bent in de eerste plaats verantwoordelijk voor je eigen leven.

  6. Ik ben het met Hellen en Diana eens. Het is een gezamenlijk belang van zowel werknemer en werkgever. Immers een werknemer die goed in zijn vel zit heeft een hogere productiviteit en geeft een prettigere sfeer op de werkvloer. De spinnoff op de collega’s is in beide situaties van belang. Depressieve medewerker heeft ook een negatieve spinnoff op zijn directe collega’s. Waar het om gaat is dat het probleem wordt onderkend en dat men er wat mee DOET. Wegstoppen verergert de situatie. Mijn Totaalplan, Tools 4 Your Life! biedt handvatten om hiermee om te gaan.

  7. Maria Schreuders op

    Het bespreekbaar maken van psychische klachten is niet altijd even gemakkelijk. Voor de werknemer niet, vaak weet men zelf niet wat er aan de hand is en heeft men tijd en bewustwording nodig om te erkennen dan men een psychisch probleem heeft. Als dat duidelijk is kan men het pas benoemen en bespreekbaar worden. Voor de werkgever niet omdat deze het niet altijd herkent.

    De organisatie waar ik werk; Roads, heeft een workshop opgezet voor werkgevers om psychische klachten vroegtijdig te herkennen bij de medewerker en deze bespreekbaar te maken.

  8. Yneke Vollemans, loopbaancoach op

    Het is voor werknemers blijkbaar een hele stap om hier open in te zijn. Maar zoals zo vaak na de publicatie van weer en onderzoek zijn we geneigd om te gaan generaliseren en standaard cursussen e.d. te gaan ontwikkelen. Kijk allereerst naar de unieke situatie van de persoon en de cultuur binnen het bedrijf of afdeling.

  9. Het is inderdaad een gezamenlijk belang. Maar ik begrijp nog steeds niet dat er vaak wordt gedacht dat iemand (bij. een werknemer) iets aan de psychische klacht kan doen. Het is een ziekte waar je vaak geen invloed op hebt met de beste wil van de wereld, ernstig ook. Vaak alleen tebehandelen met medicatie i.c.m. gesprekken.

  10. Al vele jaren is bekend dat het gezegde: een gezonde geest in een gezond lichaam absoluut waar is. In deze context kan werkgever wel aandacht besteden in zijn verzuimbeleid. Mn onder het hoofdstuk preventie. Wijs mensen op het verband tussen leefstijl en (geestelijke) gezondheid. EN faciliteer dit ook. Dus: als er een kantine is: biedt gezond voedsel aan ipv berehappen en snoep en frismachines, maak het mogelijk dat je medewerkers (tegen korting) kunnen sporten bij een fitnesscentrum in de buurt, biedt een healthcheck aan etc, etc Laat frequent verzuim of leefstijl rustig in een functioneringsgesprek aan de orde komen. Als je als werkgever hier open over communiceert en het belang laat zien, zal de medewerker eerder geneigd zijn zelf openheid v zaken te geven en tijdig aan de bel te trekken. Wees niet te nag als werkgever dat je je mengt in ‘prive-zaken’ als je over leefstijl praat. Met 2 jr potentiele loondoorbetalingsverplichting raakt het onderwerp gezondheid immers de portemonnaie!

  11. De werknemer hoeft zijn depressieklachten niet te melden aan de werkgever. Blijkens onze privacywetgeving gaan medische klachten de werkgever niet aan. Hij moet het wel melden aan zijn arbo arts, waarna passende maatregelen in de zin van de arbeid genomen kunnen worden, zonder dat ziektebeelden aan de werkgever kenbaar worden.

  12. Ruim dertig procent van de werknemers vermoedt een depressie bij ??n of meerdere collega?s. Op grond van welke kennis of deskundigheid? Oordelen de werknemers wel vanuit dezelfde definitie?

    Tijdens het onderzoek gaf 80 procent aan te vermoeden dat de werkgever weet van depressieklachten onder collega?s. Wat zegt, meldt of vindt P&O eigenlijk? En wat doen de rapporteurs eigenlijk vervolgens zelf met die constatering?

    Bijna de helft van de Nederlandse werknemers licht de werkgever niet in bij de eerste symptomen van een depressie. De helft van wat: de beroepsbevolking of degenen die uiteindelijk een depressie hebben of krijgen? (en hoeveel zijn dat er dan?)

    Is het misschien niet gewoon een lariekoek onderzoek dat is ingegeven door andere motieven?

  13. Madeleine Schenk op

    Volgens mij is het allemaal lariekoek! Als werkgever weet je wat er bij je mensen speelt. Dat je niet weet of er wel of geen depressie is, kan ik me voorstellen. Wij zijn geen psycholoog.
    Maar een beetje werkgever heeft interesse in zijn personeel en is hierbij betrokken en op dat moment is een open gesprek mogelijk.
    Een werkgever die geen interesse heeft in zijn personeel en niet betrokken is, die zou ik ook niet mijn prive problemen vertellen.
    Kortom de werkgever heeft hier wel degelijk een verantwoordelijkheid en zal die moeten nemen in de vorm van interesse en betrokkenheid en zorg moeten dragen voor voldoende communicatiemogelijkheden.
    Of iemand dan wel of niet depressief is!
    Het doorbetalen van ziekteverzuim gedurende 2 jaar, zou een werkgever behoorlijk moeten motiveren om beter zijn/ haar best te doen voor zijn/ haar medewerkers.
    Doe je dat niet, dan is het eigen schuld als je er pas na beoordeling van een bedrijfsarts achter moeten komen dat iemand depressief is en dus jaar ziekte moet doorbetalen!