BlogLoondoorbetaling als werknemer ziek is door eigen schuld?

3

Werkgevers moeten hun zieke werknemers gedurende 104 weken doorbetalen. Dit wordt niet door iedereen even eerlijk gevonden. Zeker als een werknemer ziek is geworden door zijn eigen stommiteit of door zijn ‘eigen schuld’. Arbeidsrechtjurist Edith van Schie geeft een aantal voorbeelden uit de jurisprudentie. 

In theorie hoeft een werkgever het loon van een zieke werknemer niet te betalen als de ziekte is ontstaan door ‘opzet’ of ‘bewuste roekeloosheid’. De juridische uitleg van deze begrippen is zodanig beperkt dat het er in de praktijk op neerkomt dat dit vrijwel nooit aan de orde is.

Gesnoept en gesnapt

Eind september heeft de Groningse kantonrechter bijvoorbeeld geoordeeld over een zaak waarin een accountmanager van de voorraad van de baas had gesnoept. De accountmanager van Hooghoudt Graanjenever reed zijn leaseauto vervolgens in beschonken toestand total loss en verloor zijn rijbewijs. Een paar dagen later meldde hij zich ziek. Hij liet zich opnemen in een afkickkliniek. De rechter oordeelde dat de verslaving van de werknemer een ziekte is en dat de werkgever het loon van de werknemer tijdens zijn ziekte moet doorbetalen.

Van borstvergroting tot skiongeluk

In rechtszalen komt regelmatig de vraag aan de orde of de werkgever in een specifiek geval loon moet doorbetalen tijdens de ziekte van een werknemer. Bijvoorbeeld:

  • Als een werknemer een borstvergroting heeft ondergaan en door een bacterie doodziek wordt, moet de werkgever het loon dan doorbetalen?
    Het antwoord is ‘ja’.
  • Als een medewerker dronken van een trap in een kroeg kukelt en zijn been breekt waardoor hij niet kan werken, moet de werkgever het loon dan doorbetalen?
    Het antwoord is ‘ja’.
  • Als een werknemer een gevaarlijke heli-ski trip maakt, in een ravijn stort en in coma raakt, moet de werkgever het loon dan doorbetalen?
    U raadt het al; het antwoord is ‘ja’.

Niet altijd eerlijk, wel praktisch

Natuurlijk is het soms oneerlijk dat een werkgever moet opdraaien voor de domme acties van zijn medewerkers, die ook nog in de vrije tijd zijn begaan. Het alternatief is ookk niet aantrekkelijk. Dan moet steeds worden uitgevochten of de werkgever aansprakelijk is voor de arbeidsongeschiktheid en zo ja voor welk deel. Dat leidt tot nare discussies en ellenlange rechtszaken. Uiteindelijk is niemand daarbij gebaat.

En laten we eerlijk zijn, als een werkgever het loon van zijn zieke werknemer niet hoeft te betalen, dan wordt de uitkering die de werknemer in plaats daarvan krijgt toch betaald uit de premies die werkgevers voor die uitkeringspot moeten betalen. Uiteindelijk is het dan toch lood om oud ijzer.

  • Dit artikel komt tot  stand in samenwerking met XpertHR de HR Antwoordbank. XpertHR biedt arbeidsrechtelijke informatie, juridisch advies, praktische tools, praktijkcases, checklists en meer. Geïnteresseerd? Meer informatie of een online demonstratie >>>
Lees meer over:

Over Auteur

mr. Edith van Schie

Mr. Edith van Schie is auteur bij XpertHR. Daarnaast is zij adviseur op het gebied van arbeidsrecht en HR. Edith is jarenlang actief geweest als arbeidsrechtadvocaat, maar heeft de zaken ook een paar jaar van een ‘andere kant’ kunnen bekijken toen zij bij de rechtbank werkzaam was. Zij publiceert over arbeidsrecht en HR.

3 reacties

  1. Beste Edith,

    Dat is wel erg kort door de bocht.

    Je zou best kunnen betogen dat een medewerker, die in privé tijd domme dingen doet, in ieder geval geen beroep kan doen op loondoorbetaling door de werkgever. Dat is best af te bakenen, al zul je altijd wel een grijs gebied houden.

    Je laat het dan aan de medewerker zelf over, om zich daar tegen, al dan niet, te verzekeren.
    Dat zou het geheel veel eerlijker maken en het zou werknemers meer stimuleren om zich te bezinnen alvorens onverantwoorde acties te ondernemen!

    Nu hebben ze in feite een free ride, hetgeen zeer onrechtvaardig is en onverantwoord gedrag in zekere zin uitlokt bij een deel van de werknemers.

  2. Jos van Calsteren MBA op

    Ten eerste is het laatste wat Edith zegt, nl. dat het lood om oud ijzer is omdat de werkgever toch via de Werkhervattingskas de uitkering moet betalen, niet helemaal volledig. Kleine werkgevers (ongeveer onder de 10 medewerkers) hoeven dat nl. niet omdat ze een sectorpremie betalen. En die worden juist het hardst geraakt door deze oneerlijke wetgeving. Ik heb er een kleine winkelier aan failliet zien gaan.
    Ten tweede zou je ook kunnen bedenken dat wanneer een werknemer door eigen schuld of roekeloosheid ziek wordt, hij helemaal geen uitkering krijgt of hoogstens bijstand. Iemand die dronken is en een aanrijding veroorzaakt is voor de autoschade ook niet verzekerd. Waarom dan wel voor zijn inkomen?
    Ten derde is het hele idee van loondoorbetaling bij ziekte eigenlijk heel vreemd. Als ik naar de CBS-statistiek kijk (http://statline.cbs.nl/Statweb/publication/?DM=SLNL&PA=83056ned&D1=8-11&D2=a&D3=a&D4=l&VW=T) dan zie ik dat 71,6% van het ziekteverzuim door de werknemers zelf wordt beoordeeld als “niet werkgerelateerd” en nog eens 5,1% weet het niet. Waarom de veroorzaker van minder dan een kwart van het verzuim, de werkgever, er voor 100% voor laten betalen? Omdat er anders misbruik van gemaakt wordt door die werkgevers? Volgens mij moet je bij misbruik de misbruikers bestraffen, niet iedereen.

  3. “zie ik dat 71,6% van het ziekteverzuim door de werknemers zelf wordt beoordeeld als “niet werkgerelateerd””

    Dat is dan ook weer wat kort door de bocht. Griep is ook niet werkgerelateerd, maar ook niet iets waar je de werknemer de schuld van kunt geven.

    Bovendien is het, zoals het artikel ook aangeeft, moeilijk om te zeggen waar dan de verantwoordelijkheid van (maar ook het voordeel voor) de werkgever ophoudt en die van de werknemer begint. Een werknemer die regelmatig sport, bijvoorbeeld, levert de werkgever voordeel op omdat deze fitter is, energieker, minder vaak ziek. Een keerzijde van sporten zijn de blessures, die wel weer ziektedagen kunnen opleveren.

Reageer