‘Werkgevers en werknemers moeten meer doen voor ouderen’

11

Zowel werknemer als werkgever zouden grotere inspanningen moeten verrichten om oudere werknemers voor de arbeidsmarkt te behouden.

Dat zegt Haiko van der Pol van Manpower Nederland.

Het probleem is volgens Van der Pol dat de arbeidsmarkt voor oudere werknemers momenteel als stilstaand water is. ‘Ouderen wisselen nauwelijks van baan en zij die aan de kant staan (volgens het CBS ongeveer 50 procent), slagen er vrijwel niet in om een baan te bemachtigen. De leeftijd waarop ouderen gemiddeld  genomen de arbeidsmarkt verlaten, is 63 jaar. Dat is geen 65, laat staan 67.’

Geen verandering op komst

Met de komende krapte op de arbeidsmarkt zal dat toch wel veranderen? Werkgevers kunnen het zich niet langer permitteren om ouderen aan de kant te laten staan. ‘Mensen vergeten dat er in 2007 en 2008 ook een hoogconjunctuur was, en toen kwam het ook niet goed. Werkgevers wisten niet waar ze de mensen vandaan moesten halen, maar ze kozen liever voor een openstaande vacature dan een oudere werknemer.’

Oorzaken

Volgens Van der Pol zijn er twee belangrijke oorzaken waarom ouderen zo vaak aan de kant staan.

  1. Ik denk dat opvattingen van werkgevers over ouderen vaak niet realistisch zijn. Ze zijn behoorlijk  negatief over ouderen, terwijl de hoogste HR-bazen vaak van dezelfde leeftijd zijn. Natuurlijk loopt een zestiger minder hard dan een twintiger, maar hij heeft ook veel meer stabiliteit en ervaring.
  2. Ouderen zelf komen vaak op een punt waarop mobiliteit niet meer vanzelfsprekend is. Switchen is bijvoorbeeld niet goed voor de carrière. Daardoor gaan ze wat achterover hangen in hun functie. Mijn indruk is dat die ouderen heel goed te motiveren zijn, behalve natuurlijk wanneer het hele systeem erop gericht is ze weg te krijgen. Momenteel worden ze gezien als total loss, niet meer de moeite om in te investeren.

Investeer in mensen

Werkgevers moeten daarom met een andere blik kijken naar oudere werknemers: ‘Ouderen zijn niet op weg naar de uitgang, maar ze hebben de verantwoordelijkheid om maximaal bij te dragen aan de meerwaarde van het bedrijf. Daarvoor moeten ze de leunstoel uit en zich weer gaan ontwikkelen. Dat hoeft niet meteen in de schoolbanken, het kan ook op andere manieren.’

Werkgevers aan zet

Toch zijn het de werkgevers die de eerste stap moeten zetten, bij hen ligt de sleutel. ‘Natuurlijk zal er een groep zijn die uitgeblust is en niet meer in beweging komt. Maar voor de meesten geldt dat als je ze aanspreekt op hun verantwoordelijkheid, en wanneer je zegt dat ze van waarde zijn en in hen investeert, ze best in beweging willen komen.’

Ontslagrecht

Een deel van de oplossingen vallen ook buiten het bereik van werkgevers. Het ontslagrecht is er daar een van. Volgens Van der Pol zet dat alles vast. ‘Wij stellen een nieuw ontslagrecht voor dat werkgevers stimuleert om te blijven investeren en bij werknemers de vrijblijvendheid weghaalt. Wij stellen voor dat werkgevers die aantoonbaar hun best hebben gedaan, een lagere ontslagvergoeding betalen. En voor werknemers geldt hetzelfde. De mate waarin ze open stonden voor opleidingen, bepaalt de hoogte van hun werkloosheidsuitkering.’

Basti Baroncini, redacteur P&Oactueel.

Lees meer over:

Over Auteur

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

11 reacties

  1. En weer komt een “koppelbaas” uitzendbureau met oplossingen. Dit allemaal omdat zij degene zijn die dadelijk geen jongeren werknemers mee aan de bak kunnen brengen want die hebben dadelijk allemaal een vast baan, dus gaan ze zich nu storten op de ouderen. Tja die ouderen hebben over het algemeen allemaal een goed betaalde baan maar worden ze werkeloos dan kunnen ze via de “koppelbaas” ujitzendbureau gaan werken voor een schijntje van wat ze in hun vorige baan verdienden. Lachen dus want ook deze mensen hebben sociale lasten die betaald moeten worden en willen nog graag van een vakantie genieten maar dat zit er als je voor een schijntje via de koppelbaas moet gaan werken niet meer in. En door nu de oudere werknemers makelijk te mogen ontslaan komen deze allemaal bij de koppelbaas terecht en worden de aandeelhouders van die koppelbazen weer tevreden gesteld. Want je je zult als koppelbaas maar niemand kunnen vinde, och ja er zijn noch genoeg roemenen, hongaren, polen en yoegoslaven die ze voor een hongerloon kunnen laten werken.

  2. J. van der Tuin op

    Helemaal Eens.
    Je moet van het ontslagrecht af blijven.

    Dat is het enige wat de werkgevers nog tegen houdt om nog grover te werk te gaan met de belangen van medewerkers die jarenlang hun bijdrage aan de onderneming hebben geleverd. De ABC formule houdt de baas netjes!

  3. Ron van Gurp op

    Werkgevers zijn niet geintresseerd in oudere werknemers.
    Ik ben 60 jaar en HR-adviseur, volledig geschoold en bijgeschoold en in dit vakgebied een ervaring van 30 jaar. Al 2 jaar probeer ik binnen en buiten de gemeente een nieuwe werkgever te vinden. Helaas krijg je veel standaard brieven met “U voldoet niet aan het door ons gestelde profiel of functie-eisen”. Ik ben gestopt met nabellen waar ik dan in te kort geschoten ben. Het lukt werkgevers dan niet om een gemotiveerde afwijzing te geven. Wat bij mij steeds meer het gevoel geeft dat ik oud wordt, terwijl ik juist vol levenlust zit en nieuwe wegen wil bewandelen.
    De arbeidsmarkt voor HR professionals zit op slot er is weinig aanbod en er is weinig mobiliteit. Toch zie ik dat werkgevers blijven zoeken naar jonge professionals met meer ervaring dan ze oud zijn. Ooit zullen ze het leren, maar voor mij zal dat waarschijnlijk te laat zijn. Je wilt je als oudere verder ontplooien, nieuwe wegen inslaan maar geen werkgever die op je zit te wachten, vinden ze het dan gek dat de “achterblijvers” hun motivatie gaan verliezen?

  4. Rob Vunderink op

    Ouderen bij de leest houden? Jazeker. Het ontslagrechtversoepelen? Nee. Het gevolg van die versoepeling zou zijn dat werknemers eruit vliegen zodra ze te hoog in het loongebouw komen en dat ze vervolgens als te dure oudere niet meer aan de slag komen. Wat willen we nou eigenlijk in Nederland? Een kenniseconomie worden of een lagelonenland?

  5. Een oudere is vooral niet meer interessant voor een werkgever omdat een oudere niet met de , ambities verplichtingen en lasten van een jongere zit. Werkgevers hebben graag iemand van 30 met een hoge hypotheek en 2 kleine kinderen. Die kan namelijk niet zomaar weg en hij denkt soms ook nog dat ze op hem zitten te wachten. Dat is ideaal basismateriaal voor de tredmolen van de opportunistische businessman. Boven de 50 of 40 trap je daar niet meer in. En dat weten ze. De werknemer is niet over de fysieke maar wel over der mentale houdbaarheidsdatum heen.

  6. Tom van Oostrum op

    M.i. een open deur intrappen. Al vele jaren bekend. Toch wil ik positief blijven! Hoe draai je dit beeld om?
    Alleen mooie woorden helpen niet.
    Geen subsidies, maar beleid/wetgeving vanuit de overheid is vereist.

    Zo niet, dan moeten niet willende werkgevers maar op de blaren van de vergrijzing zitten.

  7. Marjolein Hins op

    Allereerst, helder artikel en fijn dat Haiko zo transparant benoemt waar het werkelijk om draait.

    Ondanks dat ik weet dat het niet makkelijk is om te zien dat we vast zitten in een systeem dat gewoon niet meer werkt (je voelt het aan jezelf en de onrust in je lichaam, je leest er dagelijks over in de krant en er zijn boeken die verklaren in welke ontwikkelfase we zitten), ben ik nog steeds erg verbaasd over de reacties en hoe we willen vasthouden aan het oude. Als we weten hoe we in zoveel afhankelijkheid, angst en wantrouwen terecht zijn gekomen, dan kunnen we er toch ook weer uitkomen met elkaar? Daar wil je toch uit, dat is een situatie die alles vastzet!
    Wat gaan we doen om met elkaar als mens om te gaan i.p.v. verrijkingsmiddel (en deze vraag geldt ook voor alle werknemers)? Over en weer, werkgever/werknemer, burger/overheid, groot/klein, calimero/Pino etc. Wanneer gaan we de meerwaarde van elkaar vanuit onze toegevoegde waarde en levenservaring zien en nuttig inzetten ten gunste van onze maatschappij? Er is zat te doen voor iedereen als we anders met onszelf, elkaar en ons geld omgaan, daar ben ik van overtuigd!
    Echter dan zullen we wel allemaal verantwoordelijkheid moeten nemen en naar gelijkwaardigheid als mens gaan streven. Dit kost wel even tijd, echter met een goede langetermijn scope en juiste intenties gaat dit zeker lukken.

    By the way, de arbeidsmarktkrapte is in 2008 niet juist berekend in het rapport Bakker. De krapte laat nog wat jaren op zich wachten. Dus ouderen zullen echt uit hun stoel mogen komen en in hun waardevolle kracht gaan staan, net als andere groepen die nu nog onterecht tot ‘minderheid’ worden gebombardeerd of zich laten bombarderen in de arbeidsmarkt, omdat we gewoon graag in hokjes denken, in status en in goed-fout!

    Van die verkeerde voorspelling hoeven we niet te schrikken, deze situatie was te verwachten als je van bovenaf naar ons land keek en ziet hoe snel de ontwikkeling van ons land gaat en wat er gebeurt. Wij zullen nu wel de zaken anders moeten gaan doen, echt met elkaar, voor elkaar.
    Volgens mijn gevoel worden we daarbij wel geholpen door wat Franklin aangeeft, de beweging dat wij als burger, ongeacht de rol, huidskleur of geslacht waar we in zitten, een veilig en fijn gevoel willen hebben en langzamerhand wel begrijpen dat wij ZELF onderdeel zijn van het probleem dat we hebben laten ontstaan!
    Soort vindt soort, dus de oplossing is, om te zorgen dat je zoveel gaat uitstralen dat je de leuke mensen en situaties aantrekt i.p.v. niet fijne omgevingen. En dan komt dat lijstje met bedrijven waar het ?cht leuk werken is er ook wel vanzelf, door doorverwijzing!
    En natuurlijk is er nog een flinke kluif te realiseren in beleidsveranderingen, echter die volgen logischerwijs op menselijke veranderingen, zoals altijd.
    Dus het begint echt bij onszelf.

    NB ik werk er in elk geval hart/hard aan om hierin mijn verantwoordelijkheid te nemen en kan zeggen dat ik het erg leuk vindt om te doen, ondanks dat ik het ook even lastig vind wat er zo af en toe op mij afkomt in alle veranderingen. Dus er zit achter elke vloedgolf weer rustig water (woorden en levensles van Paul de Blot, hij werkt nog en is 86 jaar 🙂 ).

    Hartelijke groet!
    Marjolein Hins

  8. Kunnen we eindelijk vaststellen dat er nog lang geen einde is gekomen aan de discriminatie van oudere 40+50+60+ werknemers?
    Alle voor- en tegenargumenten ten spijt, gaat het altijd over de financi?le last die het aannemen en behouden van oudere (wat heet!) werknemers voor werkgevers met zich meebrengt. Dit getuigt ook van een grote mate van luiheid van werkgevers echte zorg te hebben voor hun werknemers. Als jongere werknemer zou ik eerst goed nadenken of ik wel bij zo’n werkgever wilt blijven werken. En dan is de cirkel weer rond en vallen er gaten in het personeelsbestand. Een degelijke en betrouwbare werkgever heeft een personeelsbeleid die ten alle tijde leeftijdsfasebewust is en dit ook in praktijk brengt. Wordt het niet tijd voor een zwartboek ‘Werkgevers-Oude stijl’ ?

  9. Positief blijven denken en doen is natuurlijk wenselijk; ook al is het voor je eigen welzijn goed. Een groot verschil tussen werknemers en werkgevers is echter het verschil in macht en zeggenschap. Als werkgever krijg je de werknemer die je verdient of zelf gecreeerd hebt. Wat werknemers wel kunnen doen is in ieder geval niet afwachten tot je hoofd op het hakblok ligt, maar nadenken en actie ondernemen over een andere werkomgeving en het op peil houden van je kennis en vaardigheden. Vergeet vooral niet je gezin / relatie hierbij te betrekken. Ook is het van belang om je fysieke gesteldheid op een goed peil te krijgen en te houden.

  10. Met de zinsnede: ‘daarom moeten ze de leunstoel uit’ en ‘voor de meesten geldt dat als je ze aanspreekt op hun verantwoordelijkheid (….), ze best in beweging willen komen.’ zou je bijna denken dat de opvattingen van de werkgevers zeer realistisch zijn. Jammer hoor dit soort berichtgeving.

  11. Bijna 37 jaar gewerkt, 2009 functie stopt, 54 jaar en gefrustreerd. Een jaar HBO omscholing, stage bij de overheid achter de rug en daarna hup de WW in, kosten oud werkgever doorbetaling loon , reis, studie afkoop en aanvulling WW kosten 100000 euro. De overheid die loopt te roepen iedereen aan het werk te willen zien en de uitkeringen inkrimpt en de pensioenleeftijd verhoogt, gooit zelf mensen op straat, maar roept dat mensen moeten(blijven) werken. 200 sollicitanten op ??n vacature is momenteel normaal. Er zijn steeds minder operationele mensen die onder enorme werkdruk werken. Managers die targets moeten halen blijven maar wegbezuinigen. Als ze het bedrijf grondig hebben verziekt en uitgemolken op verzoek van de aandeelhouders gaan ze nog met een dikke bonus weg ook. De hele economie gaat door dat soort figuren naar de kl……… Op ??n uitvoerder leunen onderhand vijf overhead figuren. Daarom kost de timmerman 90 euro per uur. Maar deze managers willen wel vakmensen van 17 jaar met 15 jaar ervaring en voor 5 euro per uur. Het ontslagrecht aanpakken is geen oplossing met dit soort beleid, mensen in en uit de kast halen en zetten van mensen geeft nog minder binding met het werk. Je wordt nu al ziek van de onwetendheid van personeel. Moet dat nog erger worden? Het personeel kan ook weinig meer weten, want ze worden elk jaar ververst en er is geen enkele oude medewerker meer waar je wat aan kan vragen. Juist die zitten thuis!