Jong, jonger, duurzaam

0

Het onderwerp duurzame inzetbaarheid is hot en big business. Vaak wordt het gezien als een nieuwe term voor ‘ ouwelullendagen’ , maar het zijn in mijn beleving juist de jongeren die de meeste aandacht verdienen als het om duurzame inzetbaarheid gaat.

Jongeren verwachten grofweg tot hun 72e te moeten werken en zijn nu al de meest problematische verzuimers in de categorie burn-out.

De participatieorganisatie

Dat duurzame inzetbaarheid (DI) en bijbehorende thema’s als stress de nieuwe speerpunten zijn voor iedereen die zich bezighoudt met werknemers is geen nieuws. Zorgwekkend is echter dat de weg omhoog nog niet is gevonden sinds deze speerpunten in het publieke debat zijn geformuleerd. Zo stelt het Sociaal en Cultureel Planbureau dat burn-outklachten een serieus maatschappelijk probleem zijn geworden. Ook steeds meer jonge mensen vallen uit door stress, stelt Noortje Wiezer van onderzoeksinstituut TNO in Elsevier[1]. Dat verbaast mij eerlijk gezegd niets, want in tegenstelling tot alle vooroordelen dat jonge mensen hun werkzame leven heel anders zouden inrichten dan andere generaties, zie ik jongeren niet (bewust) werken aan hun eigen duurzame inzetbaarheid.

En dat is wel hard nodig. In mijn beleving is DI namelijk een vertaalslag van de nieuwe verhoudingen in de participatiemaatschappij naar ook het werkzame leven. Een trend die je, al zou je het willen, niet meer kunt tegenhouden. De rol van werkgevers verandert daarmee van zorgen voor medewerkers, naar zorgen dat mensen goed voor zichzelf kunnen zorgen. En die boodschap komt nog lang niet bij iedereen aan, ook niet bij jongeren.

It’s a matter of character!

Iets wat mijn leeftijdsgenoten (stereo)typeert is dat die smartphone continu gevoed moet worden. Structureel loopt een twintiger met een oplaadsnoer of draagbare accu in de hand. En het probleem is niet het apparaat an sich, maar alle prikkels en keuzeopties die het met zich meebrengt. Maar laden wij ook onszelf op door afstand te doen van al die prikkels? Ik ben bang dat dit veel te weinig gebeurt en zie daarmee de quarterlife crisis ook als een structureel probleem opkomen. Dat is een wezenlijke uitdaging voor werkgevers die met jonge medewerkers of talenten (inmiddels synoniem voor medewerker) werken. Een digital detox kan daarbij helpen, maar is dat genoeg? De platte gedachte dat je iemand duurzaam inzetbaar houdt met een handjevol instrumenten is verre van waar. Werken aan je inzetbaarheid is namelijk meer dan het leren van een trucje. De oplossing ligt  in  essentie bij de medewerkers zelf; namelijk in iemands karakter.

De beste aanpak in mijn ogen is om het begrip DI te introduceren als professionele basiscompetentie voor het MBO, HBO en WO. Tijdens een conferentie over excellent onderwijs opende Tex Gunning (CEO, TNT Express): “But the reality is that to be successful in a job you have to be successful in life. The seperation assumed between skill/competency development and character development is a fiction, an illusion.” Subtiel, maar niet terug te vinden in de tekst, verwees Gunning daarbij naar burn-outs. Mensen met een minder sterk karakter, lopen het risico om over hun eigen grenzen te gaan. Voor de ontwikkeling van dat karakter ligt een prachtige rol voor het onderwijs. Zij moet zich ook hoofdzakelijk verantwoordelijk voelen om er voor te zorgen dat arbeidsmarktbetreders duurzaam inzetbaar zijn.

Of je iemands karakter op latere leeftijd kunt veranderen betwijfel ik. Wat dat betreft zou DI niet alleen in het onderwijs, maar zelfs in de opvoeding aan de orde moeten komen. Wel kun je ook op latere leeftijd iemands houding en (zelf-) inzicht verrijken en die vormen veel eerder de sleutel voor duurzaam inzetbaar gedrag op korte termijn. Onmogelijk is werken aan DI dus zeker niet.

Jong geleerd, is oud gedaan

Nog te vaak zijn plannen over DI verkapt ouderenbeleid. Wie zijn organisatie nu en in de toekomst gezond wil houden, geeft jonge medewerkers minstens net zo veel aandacht.  We moeten nú aan de slag om jongeren in het onderwijs en op de arbeidsmarkt te leren om duurzaam inzetbaar te zijn en te blijven. Immers, jong geleerd is oud gedaan.

Jessy is HR & OR consultant bij SBI en werkt met CNV Jongeren aan duurzame inzetbaarheid in onderwijs en organisaties.
[1] Elsevier nummer 41, uitgegeven op 08-10-2014

Lees meer over:

Over Auteur

Redactie XpertHR Actueel

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

Reageer