‘Gelukkige werknemers? Pas uw beleid aan!’

3

Mensen met een baan zijn gemiddeld gelukkiger dan mensen die niet werken. Maar dat ligt niet aan het werk zelf. Bovendien kunnen werkgevers veel meer doen om het welzijn van hun werknemers te verhogen.

Dat schrijven Rudi Wielers, Peter van der Meer en Henk de Vos in het Tijdschrift voor Arbeidsvraagstukken. Ze deden een groot literatuuronderzoek naar welzijn en arbeid.

Werken is niet fijn

Uit het onderzoek blijkt dat bijna alle bezigheden die mensen op een dag kunnen doen meer welzijn opleveren dan werken. Ook de omgang met collega’s en chefs wordt als negatief ervaren, alleen alleen zijn is nóg erger. Dat sommige mensen toch graag willen werken vanwege de sociale contacten, moet er dan aan liggen dat het alternatief eruit bestaat dat ze de tijd anders alleen moeten doorbrengen, schrijven de onderzoekers. Let wel, deze resultaten zijn de uitkomst van verschillende wetenschappelijke onderzoeken in de wereld.

Toch is werk goed

En toch hebben werkenden een hoger welzijnsniveau dan niet-werkenden. Hier is dus niet gekeken naar wat mensen doen op een dag (huishouden, werken, reizen, etc), maar naar het wel of niet hebben van een baan. Mensen die werkloos zijn ervaren een sterke daling van hun levenssatisfactie. Het is twijfelachtig of dit effect kan worden verklaard uit de bijbehorende inkomensdaling of uit de maatschappelijke norm dat ‘iedereen werk moet hebben.’
Opvallend is ook dat huisvrouwen en gepensioneerden wel degelijk een hoog welzijn hebben. Gepensioneerden hebben zelfs een hoger welzijn dan werkenden. Huisvrouwen ietsje lager, maar niet veel.

Verklaring

De vraag is dus: verhoogt werk ons welzijn? Onderzoeker Rudi Wielers: ‘Ja, maar dat zit niet in het werk zelf. Waar het om gaat is dat mensen zich willen ontwikkelen in hun leven. En werk biedt daartoe goede mogelijkheden. Daaruit vloeit voort dat de werkomstandigheden (beloning, de duur van het werk) minder belangrijk zijn dan dat mensen zich nuttig kunnen maken en zich kunnen ontplooien. De intrinsieke levensdoelen zijn echt het belangrijkst.’

Verkeerd P&O-beleid

Opvallend is dat veel P&O-beleid gericht is op extrinsieke motivatie (betaling, promotie): ‘Op korte termijn heeft dat wel een effect, maar dat neemt al snel af. Werkgevers kunnen het welzijn-gevoel van werknemers veel sterker verhogen door aan te sluiten bij de intrinsieke motivatie van mensen. Door in te zetten op competentie-ontwikkeling en autonomie van mensen. Het zou goed zijn wanneer P&O’ers hun beleid daarop zouden aanpassen.’

Conclusie

Werkenden ervaren meer welzijn ervaren dan mensen zonder baan. Maar dat ligt niet in het werk zelf, maar in de mogelijkheden tot ontwikkeling. En werkgevers zouden nog veel meer kunnen doen om het welzijn van hun mensen te verhogen.

Lees meer over:

Over Auteur

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

3 reacties

  1. Eric Nagelsmit op

    Er wordt te veel gedacht dat geldelijke bonussen een extra motivatie opleveren om meer te werken. Ik heb me daar altijd tegen verzet .Het is veel belangrijker om het welzijn gevoel te verhogen ,door bv flexiebele werktijden bij jonge gezinnen met kinderen

  2. Erik van Kol op

    Artikel voelt wel een beetje als een open deur.
    Maar wat is er nu voor nodig dat leidinggevenden meer op de voorgestelde manier met hun mensen omgaan? Dit vraagt op de korte termijn de nodige tijd en investering van een manager. Misschien zijn de resultaten van deze inspanningen onvoldoende zichtbaar?
    De genoemde extrinsieke motivatie is vaak achteraf. Je wordt beloond voor iets wat je gedaan hebt. Misschien eens kijken naar hoe je dit kunt omdraaien naar een instrument dat stimulans geeft voor wat je nog gaat doen? Daar kun je ook mooi een stuk autonomie en zelfverantwoordelijkheid aan koppelen voor medewerkers.

  3. Door omstandigheden zit ik nu ook werkloos thuis. Hoewel ik actief bezig ben met werk zoeken wil het nog niet echt vlotten. De tijd die ik nu heb is prettig, maar inderdaad weegt de maatschappelijke norm ook bij mij wel zwaar. Als ik een lang stuk ga fietsen en anderen zie werken bekruipt mij toch een ‘schuldgevoel’. Als ik mij dan bedenk dat ik wel enigzins invloed heb (een brief en C.V. zonder taalfouten en verzorgd op een sollicitatiegesprek verschijnen) maar geen controle heb over de situatie (ben afhankelijk van een werkgever die mij wil aannemen en de ??n vindt mijn brief wel goed en een ander kiest hem niet uit), geeft mij dit een meer rustgevend gevoel.
    Dat gepensioneerden en huisvrouwen wel een betere levenssatisfactie hebben heeft toch gewoon te maken dat hier sprake is van een bewuste keuze. Mensen die bewust in de bijstand zitten zullen ook een hogere levenssatisfactie hebben.
    Conclusie lijkt mij dan ook eerder dat bewustzijn, in combinatie met de acceptatie dat je geen controle (wel enigzins invloed) over je leven hebt, de hoogte van je levenssatisfactie bepaald.