Rechter zet streep door terugbetaling studiekosten

0

Een terugbetalingsregeling voor studiekosten kan door de rechter als zo onbillijk beoordeeld worden dat deze niet mag worden toegepast. Ook al wist de werknemer waar hij voor tekende.

De situatie

Een junior planeconoom komt in april 2011 op een tijdelijk contract van een halfjaar in dienst bij de werkgever. De afspraak is dat hij daarna een contract van 18 maanden krijgt.
In het bedrijf is het gebruikelijk dat de nieuwe werknemers een intern opleidingstraject van 2 jaar volgen. De kosten daarvan zijn 15 duizend euro. Als de werknemer binnen 2 jaar vertrekt, moet hij de kosten voor het deel van de opleiding dat hij nog niet gevolgd heeft, terugbetalen. Dat is zo vastgelegd in een terugbetalingsovereenkomst.
Na het eerste halfjaarcontract krijgt de werknemer geen contract van 18 maanden aangeboden, maar een tweede halfjaarcontract. Aan het einde van dat contract besluit hij te vertrekken.
De werkgever stuurt hem een rekening van 7.500 euro voor de studiekosten. De werknemer wil dit niet betalen, waarop de werkgever naar de rechter stapt om betaling af te dwingen.

Het oordeel

De rechter oordeelt dat de terugbetalingsregeling weliswaar van toepassing is, maar dat de regeling, om een heleboel redenen, in strijd is met de eisen van goed werkgeverschap:

  • De werknemer heeft de opleiding intern gevolgd en niet bij een onafhankelijk onderwijsinstituut. Hij kan dus ook geen diploma of certificaat aan zijn volgende werkgevers laten zien.
  • De werknemer heeft het opleidingsprogramma zelf aangepast omdat er overlap was met de door hem gevolgde universitaire studie.
  • De inspanningen van de werkgever om de werknemer intern op te leiden tot planeconoom zijn normale bedrijfsinvesteringen, vindt de rechter. Dat komt ook tot uitdrukking in het relatief lage salaris dat de werknemer ontving.
  • De opleidingsduur was langer dan de contracten die werden aangeboden. Het beloofde tweede contract van 18 maanden werd een halfjaarcontract.
  • De vorm van de terugbetalingsregeling is niet redelijk: hoe korter de werknemer werkzaam is, hoe meer hij moet betalen, terwijl de investering die de werkgever doet, pas na 24 maanden 15.000 euro bedraagt.

De werknemer wist toch wat hij tekende?

De werkgever komt met het argument dat de werknemer wist waar hij voor tekende. Maar de rechter ziet dat toch anders: hij wist wel wat hij tekende, maar hij had geen andere keus dan akkoord te gaan met de terugbetalingsovereenkomst.

LJN BZ1987
Kantonrechter Arnhem
Studiekostenbeding
Eerste aanleg
15 februari 2013

Meer jurisprudentie over het terugbetalen van studiekosten
Ontslag kort na opleiding: studiekosten eerlijk delen
Ex-werknemer hoeft studiekosten niet terug te betalen
Studiekostenbeding in tijdelijk contract extra goed formuleren

 

Lees meer over:

Over Auteur

Mr. Ingrid Kooijman is auteur bij XpertHR. Voor XpertHR Actueel houdt ze de jurisprudentie scherp in de gaten. Ze schrijft over arbeidsrecht, HRM en projectmanagement.