Weigering passende arbeid geen reden voor ontslag

2

Een werknemer wordt tijdens ziekte op staande voet ontslagen, omdat hij wegens pijnklachten weigert passende arbeid te doen. De kantonrechter denkt dat de klachten van de werknemer niet voldoende zijn meegewogen.

De situatie

Een werknemer verricht zwaar lichamelijk productiewerk. In 2009 valt de werknemer uit door een slijmbeursontsteking. In overleg met de bedrijfsarts gaat de werknemer licht, vervangend werk doen: meet- en controle werkzaamheden. Door uitbreidende pijnklachten stopt de werknemer na een paar dagen al met dit werk. De werkgever staakt daarop de loonbetaling. De bedrijfsarts en het UWV oordelen dat de werknemer passend werk aan zou moeten kunnen. Maar de werknemer acht zich daar niet toe in staat en beroept zich op het oordeel van zijn huisarts. Hij is inmiddels ook onder behandeling voor psychische klachten. De werknemer wordt vanwege de werkweigering op staande voet ontslagen.

De vordering

De werknemer vordert loondoorbetaling. Hij houdt zich beschikbaar voor werk door aan te geven dat hij, zodra hij daartoe in staat is, weer wil werken.

Het oordeel

In principe kan een werkgever overgaan tot ontslag als een werknemer hardnekkig weigert passende arbeid te verrichten waartoe hij door bedrijfsarts en UWV in staat wordt geacht. De kantonrechter is er in dit geval niet gerust op dat de klachten van de werknemer voldoende zijn meegewogen. Op de terechtzitting heeft de kantonrechter geconstateerd dat de werknemer zichtbaar ernstige medische klachten heeft en een overspannen indruk maakt. Van iemand in zo’n toestand kan geen arbeidsinzet worden verwacht, zeker niet in een omgeving waarin met gevaarlijke machines wordt gewerkt. Door aan te dringen op werkhervatting, heeft de werkgever mogelijk onvoldoende rekening gehouden met de psychische gevolgen daarvan voor de werknemer.
De werkgever had het verloop van het ziekteproces moeten afwachten en het moeten begeleiden in plaats van aan te dringen op werkhervatting.

De kantonrechter oordeelt dat het ontslag in een bodemprocedure waarschijnlijk geen stand zal houden en wijst de loonvordering toe. De vordering tot tewerkstelling wordt afgewezen omdat er geen concreet uitzicht is op herstel.

 

JAR 2010/83
Kantonrechter Zaandam
Passende arbeid bij ziekte
Kort geding
8 december 2009

Door mr. Ingrid Kooijman
 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
Lees meer over:

Over Auteur

Redactie XpertHR Actueel

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat jij op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

2 reacties

  1. Henk Duijn op

    De invulling van de bijzondere (“eigen”) rol van de Kantonrechter blijft in dit soort situaties cruciaal. De Kantonrechter wordt geacht om objectief vast te stellen hoe de vork aan de steel zit om vervolgens tot een oordeel te komen. Het draait hierbij om perceptie.

    In deze beschrijving lijkt het er op dat de primair geconstateerde fysieke overbelasting (met als gevolg slijmbeursontsteking) uiteindelijk heeft geleid tot het ontstaan van mentale afstemmingsproblemen (overspannenheid). Mogelijk spelen hier ook andere, in deze beschrijving onvoldoende belichte, factoren een rol van betekenis.

    Het arbeidstherapeutisch tewerkstellen van een werknemer, die daarbij een takenpakket krijgt dat voldoende rekening houdt met genoemde fysieke klachten lijkt mij een adequate mogelijkheid om te werken aan herstel. Uiteraard kan daarbij worden overeengekomen dat deze medewerker, na voldoende hersteld te zijn, op een later tijdstip zijn oude werk weer kan gaan doen.

    Er zijn twee partijen die er op basis van wederzijdse afhankelijkheid uit moeten zien te komen. Dat is onvoldoende geslaagd. In deze casus lijkt er vervolgens sprake van een interventie door de Kantonrechter die leidt tot een “duurzame verstoring van de arbeidsrelatie”, waarbij de kosten door werkgever moeten worden gedragen.

  2. Jan van der Zanden op

    Volgens staand recht zal ontslag op staande voet bij ziekte bijna altijd falen. En de werkgever een reprimande wegens slecht werkgeverschap opleveren.

    Alleen bij structureel weigeren van re?ntegratie kan ontslag, eventueel op staande voet, passend zijn. Dat is hier niet het geval. De werkgever had op zijn minst een second opinion moeten aanvragen voordat hij tot ontslag overging.

Reageer