Geen goed werknemerschap

0

Een werknemer die een conflict over teveel opgenomen vakantiedagen laat escaleren en geen enkele moeite doet om de onenigheid op te lossen, krijgt geen ontslagvergoeding. Ze heeft zich niet als goed werkneemster gedragen.

De situatie

Een werkneemster heeft in de laatste twee jaar een negatief vakantietegoed opgebouwd. In 2010 ontstaat er onenigheid over het opnemen van verlof.
Eerst op 16 maart 2010, als de werkneemster eerder naar huis gaat om voor haar zieke zoontje te zorgen. De werkgever geeft haar geen zorgverlof en brengt de uren in mindering op het – toch al negatieve – vakantietegoed. Als de werkneemster in mei ook nog een week vakantie wil opnemen, weigert de werkgever dat af te schrijven van het negatieve vakantietegoed. Hij merkt de vrije uren aan als onbetaald verlof. Als de werkneemster de salarisstrook onder ogen krijgt waarop dit is verwerkt, wordt ze boos en meldt ze zich per 1 juni 2010 ziek. Er volgen meerdere gesprekken en na een herstelmelding verschijnt de werkneemster niet op het werk. De werkgever ontslaat haar op staande voet wegens werkweigering.
Uiteindelijk besluit de werkgever toch om het ontslag op staande voet in te trekken en een beëindigingsovereenkomst met de werkneemster aan te gaan, zodat zij recht heeft op een WW-uitkering. Drie weken na ondertekening komt de werkneemster terug op de beëindigingsovereenkomst. Ze vindt dat die onder misbruik van omstandigheden tot stand is gekomen omdat er geen vergoeding aan haar is toegekend. De werkgever start daarop, zonder succes, een mediationtraject.

De vordering

De werkneemster vordert ontbinding van haar arbeidsovereenkomst. Ze stelt dat ze er een onwerkbare situatie is ontstaat waardoor ze haar werk emotioneel niet meer aan kan.

Het verweer

De werkgever ziet ook wel in dat het zo niet verder kan, maar vindt dat hij na alle inspanningen om  alles in goede banen te leiden niet nogmaals gestraft moeten worden door een ontslagvergoeding voor zijn kiezen te krijgen.

Het oordeel

De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst maar de werkneemster krijgt geen ontbindingsvergoeding mee omdat ze zelf een flinke rol heeft gespeeld in het geschil. De rechter geeft aan dat de twee partijen bij een arbeidsovereenkomst in principe gelijkwaardig zijn: we kennen in Nederland goed werkgeverschap én goed werknemerschap.
In deze situatie is alle inspanning van de werkgever gekomen. Uit niets blijkt dat de werkneemster, als goed werknemer, ook maar een handreiking of verbetervoorstel heeft gedaan. De kantonrechter kan met de beste wil van de wereld niet inzien om waarom de werkgever aan de werkneemster nog een vergoeding verschuldigd zou zijn.

LJN BO4952
Kantonrechter Almelo
Goed werknemerschap artikel 7:611 BW
Eerste aanleg
23 november 2010

Door mr. Ingrid Kooijman

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
Lees meer over:

Over Auteur

Redactie XpertHR Actueel

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat jij op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

Reageer