Asscher bereid om WWZ aan te passen

9

Minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken is bereid om de Wet Werk en Zekerheid aan te passen als na een paar jaar blijkt dat de wet niet het beoogde effect heeft. Dat zegt hij in een interview met NRC Handelsblad.

Asscher is afgelopen zaterdag in zeven kranten een media-offensief begonnen rond zijn Wet Werk en Zekerheid, die 1 juli (komende woensdag) van kracht wordt.

De basis van de wet is gelegd in het voorjaar van 2013 bij het sociaal akkoord dat het kabinet toen sloot met werkgevers en vakbonden. Toch is er de laatste tijd veel kritiek. Asscher erkent dat de wet niet voor iedereen ineens een vast contract gaat opleveren. De wet moet zich eerst een paar jaar in de praktijk bewijzen.

Ook op Europees niveau hekelt Asscher de bestaansonzekerheid van flexkrachten. ‘Daardoor missen mensen waardering en respect en liggen ze ’s nachts wakker of ze de volgende dag of week nog werk hebben en de huur kunnen betalen. Dat is de veramerikanisering van de arbeidsmarkt’, aldus Asscher.

Hij wil strengere regels voor het vrij verkeer van arbeid. ‘De manier waarop EU-regel en het Europese systeem werken is: organiseer concurrentie op arbeidskosten. Dat is verkeerd. Nu wordt de bestaanszekerheid van velen ondergraven omdat anderen bereid zijn hier voor een veel lager loon te werken’, aldus de minister.

Asscher hekelt ook de positie van laagbetaalde schijnzelfstandigen. ‘Als iemand het minimumloon verdient, is de werkgever veel meer kwijt door werkgeverslasten. Als de werknemer zelfstandige wordt, steekt de werkgever het voordeel in eigen zak.’

Bron: ANP

Ben jij al voorbereid op het nieuwe ontslagrecht? Lees onze tips!

Lees meer over:

Over Auteur

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

9 reacties

  1. J van den Berge op

    Er is al een overweldigend aantal signalen vanuit de praktijk, dat de WWZ niet het beoogde effect zal hebben. Daar is in het wetgevingsproces ook al van diverse zijden op gewezen. Maar daar heeft de coalitie geen boodschap aan. Pas na een paar jaar zal de wet worden geëvalueerd. In de tussentijd zijn werknemers zonder vast contract de dupe. Zie ik over een paar jaar weer een parlementaire enquête in het verschiet?

  2. Dick Klinkhamer op

    Vroege berichten over het doorrekenen van de beste ontslagdatum deden al het eea vermoeden over de vraag of het bereikte soc. akkoord op enige acceptatie binnen de eigen achterban berust of in de uitwerking kon rekenen op gedragen en handelen ‘in de geest van de wet’. De WWZ is tot stand gekomen op basis van niet onderbouwde aanames. Eenvoudiger ontslagrecht versus het aannemen van meer mensen is niet op feiten gebaseerd. Het is daarnaast maar de vraag of sprake zal zijn van betere kansen op de arbeidsmarkt voor de groep jongeren en 50-plus. Dat de transitievergoeding zal worden gebruikt voor om- of bijscholing lijkt discutabel, de kachel moet blijven branden. Er is geen wettelijke bestedingsplicht opgenomen (!). Het wijzen op een verschil in financiële afwikkeling tussen de kantonrechterprocedure en de UWVroute deugde niet, de kennelijke onredelijkheidsprocedure kon ingeroepen. Is verlegging van het tijdstip van de beslissing om te converteren naar “vast” van 3 naar 2 jaar wel zo praktisch om aan te nemen dat desondanks voldoende zal worden geïnvesteerd in opleiding van de flex-medewerker? En wie heeft eigenlijk aandacht besteed aan de effecten van structurele, conjuncturele en frictie werkloosheid? Een werkgever gebruikt werkgelegenheid als middel om zelf te ondernemen en ziet het niet primair als zijn taak om het collectief in stand te houden. Een bottom line die in WWZ ontbreekt. Ook over een paar jaar.

  3. A.F. Bongers op

    Helemaal met Dick eens. Wat vooral onderbelicht blijft of zelfs wordt ontkend, is een toenemende werkloosheid of zo je wilt geen verbetering van de werkgelegenheid (het aantal arbeidsplaatsen) door economische vooruitgang. Globalisering en automatisering leiden tot minder arbeidsplaatsen, tenzij we de arbeid beter verdelen. Dus minder werken en minder loon en minder heffingen en geen klassieke oplossingen en loze praatjes.

    Wel eens uitgerekend wat er in Nederland door de Overheid door mismanagement in bodemloze putten wordt gegooid? De Algemene Rekenkamer wordt al jaren niet meer serieus genomen. 

  4. De transitievergoeding is een gemiste kans. Wat begon als een vergoeding voor verplichte scholing is geworden tot een ontslagvergoeding. Gemiste kans voor nederland. Ik zie in het MKB dat de WWZ leidt tot twijfel bij het willen aannemen van nieuwe werknemers. Jammer dat Asscher niet heeft willen luisteren; hij heeft te snel willen handelen.

  5. Stien Huisman op

    Wat J van den Berge schrijft, onderschrijf ik helemaal. De WWZ is een pure aanfluiting en minister Asscher kan dit weten wanneer hij naar mensen met ervaring luistert. Luisteren is blijkbaar nog niet zo eenvoudig, helemaal niet als er andere belangen spelen. Ik zou wel eens willen weten wat minister Asscher van deze wetgeving zou vinden als hij zelf flexkracht zou zijn, werkend voor de overheid die alle regels met gemak aan haar laars lapt. Ik vermoed dat de minister niet eens weet hoe dat voelt en wat het betekent om als flexkracht jarenlang hetzelfde werk te doen voor de overheid en iedere keer weer aan de kant te worden gezet omdat de overheid en de uitzendbureaus de zogeheten draaideurconstructie met een nieuwe draaideurconstructie omzeilen. Dat blijft ook gebeuren met deze nieuwe WWZ die in ‘de geest van de wet iets anders bedoelt’.

  6. A.F. Bongers op

    Al in een zeer vroeg stadium heeft de NVP (Nederlandse Vereniging van Personeelsmanagement en Organisatieontwikkeling; na een interne enquete) in een persbericht laten weten, dat de WWZ een gedrocht was en al helemaal niet beantwoordde aan de roep van o.a. het VNO om gemakkelijker personeel te kunnen aannemen. In de vorige flexwet was dat eigenlijk helemaal geen probleem en was de vraag om een versoepeling zelfs een drogreden. Veel grote werkgevers die wij toen om comnentaar hebben gervaagd zagen zelfs het nut van nieruwe wetgeving helemaal niet in. Maar Wientjes maar ‘brallen’. Een arbeidswetgeving die na de WO II volledig was uitgekristaliseerd, moest helemaal worden omgezet. Vooral door een paar tegenvallers bij ontslag, waar meestal het ‘dossier’ niet klopte, werd de klassieke wetgeving ondeugdelijk verklaard.  Maar vooral het Ministerie (de 4e macht) bleef maar doordrammen. Zo hebben we de afgelopen jaren steeds wetgeving gewijzigd voor nog slechtere maatregelen. Het zo wenselijk zijn wanneer de wetgevende macht eens 2 jaar met reces zou gaan! 

  7. Petra Brok op

    Ik ben het niet met jullie eens. De flexibiliteit is in veel bedrijven doorgeschoten. De legitieme belangen van werknemers op werkzekerheid en ontwikkeling zijn teveel ondergeschikt gemaakt aan de korte termijn belangen van organisaties. Asscher heeft gelijk. Hij probeert met deze wet het tij te keren. Dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot. Het gaat hier over een cultuurverandering. Organisaties moeten meer hun best doen om keuzes te maken in hun formatieplanning die ook recht doen aan de belangen van werknemers. HR professionals hebben het altijd over de mens als kritische succesfactor binnen organisaties. Is dit alleen maar retoriek en zien we personeel vooral als kostenpost, of hebben we ook oog voor de menselijke maat en de ontwikkeling van organisaties op de langere termijn?

  8. A.F. Bongers op

    Hoi Petra. Dat de flexibiliteit in veel bedrijven is doorgeschoten kan ik misschien onderschrijven, maar de WWZ is daar geen oplossing voor; sterker nog bevordert dit alleen maar. Maar het Sociaal Akkoord had als uitgangspunt, dat bedrijven makkelijker medewerkers zouden kunnen aannemen. Overigens een kul-argument, want het was helemaal niet moeilijk. En ook de ontslagprocedures waren prima geregeld, behalve voor werkgevers, die onvoldoende redenen of een slecht dossier hadden. Maar er is iets anders aan de hand en daar gaan velen aan voorbij. De logica van een verbetering van de economie en meer arbeidsplaatsen, gaat de laatste jaren, niet meer op. Wanneer we dus met lapmiddelen en klassieke maatregelen, het aantal arbeidsplaatsen willen verhogen, dan zal dat niet lukken. We zullen met nieuwe ideeen moeten komen om het werk beter te verdelen. Globalisering en automatisering houden we niet tegen.