Cao-afspraken vernietigen werk

8

Cao s dienen niet in het algemeen belang en passen niet bij onze steeds flexibelere economie. Dat stelt VVD-Kamerlid Anne Mulder in dagblad Trouw.

Mulder betreurt niet dat de cao-onderhandelingen ook dit jaar stroef verlopen en een groot aantal cao’s nog niet is vernieuwd. Werkgevers moeten maatwerk kunnen leveren, schrijft hij. ‘Dat betekent dat we moeten inzetten op vaste én flexibele vormen van werk, zodat ondernemers sneller kunnen schakelen en bijsturen in een markt die constant in beweging is. Dat betekent dat we moeten luisteren naar ondernemers die zeggen dat er wel degelijk werk is, maar dit werk niet durven aanbieden, vanwege de kosten en risico’s die zij lopen met personeel, met name bij ziekte en arbeidsongeschiktheid.’

Het gebrek aan maatwerk zie je volgens Mulder bijvoorbeeld terug in de automatische loonstijgingen. ‘Niet ieder bedrijf kan bijvoorbeeld 2 procent loonstijging, afgekondigd voor een gehele bedrijfstak, betalen. Een bedrijf in zwaar weer komt zo verder in de problemen met als gevolg: ontslag van medewerkers of een faillissement.’

Flexibele arbeidsmarkt
De flexibiliserende arbeidsmarkt wordt volgens het VVD-Kamerlid tegengewerkt door cao-afspraken. Zo staan in sommige cao’s afspraken om de inhuur van zzp’ers en uitzendkrachten te beperken. ‘Neem de cao van bakkerijen, waarin staat dat slechts een kwart van het aantal uren gewerkt mag worden door uitzendkrachten. Het moet afgelopen zijn met dit soort afspraken, waarin hele groepen worden uitgesloten. De VVD komt met een initiatiefwetsvoorstel om dit soort cao-afspraken te verbieden.’

‘De starre Nederlandse arbeidsmarkt vernietigt met haar bovenwettelijke cao-afspraken werk. Juist maatwerk is hard nodig in een flexibiliserende economie, waarin ruimte is voor vaste en flexibele banen,’ besluit Mulder.

Bron: Trouw

Lees meer over:

Over Auteur

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

8 reacties

  1. Dick Klinkhamer op

    Jammer dat de nuancering weer ontbreekt.
    Dat er meer werknemers worden aangenomen is immers maar helemaal de vraag en is ook niet door onderzoek aangetoond. Roepen is iets anders dan doen.
    Een omvattender vraagstuk is welke mate van flexibele arbeid de economie eigenlijk (nog) kan verdragen om toch te kunnen groeien. Want gaat de toevlucht tot besparing op arbeidskosten zichzelf niet in ieders staart bijten? Werknemers vormen immers met hun besteedbare inkomen wel de benodigde afzetmarkten (Asscher: 3 miljoen banen verdwijnen?). De arbeidsmarkt is absoluut los te krijgen. Maar in plaats van regelgeving (bv WWZ en arb. gehandicapte quota) in de vorm van zo gevoelde ?sancties? moet gedacht worden in stimuli. Er moet iets te halen zijn, daar heeft de ondernemer altijd oren naar. Denk bv aan hoogte vennootschapsbelasting gebaseerd op inspanningen werkgelegenheid. Is gelet op het gedrag van multinationals trouwens ook een eerlijkere fiscale vorm van mededinging dan het huidige systeem.
    Ik ben overigens ook tegen de CAO maar om een andere reden. De CAO stamt uit een ander tijdsgewricht en houdt thans bv ongelijkheid in voor ouderen die niet op arbeidsvoorwaarden kunnen concurreren. Daarmee schiet de CAO gedachte haar doel voorbij. Bijkomend probleem is dat vakbonden bij gebrek aan beter hun bestaan vooral ontlenen aan de CAO.

  2. Marco Roosendaal op

    Ook ik ben het eens met Dick. Als salarisadministrateur zeg ik altijd (uitzonderingen daargelaten) water zoekt altijd het laagste punt. En dan is het water in dit geval ‘Loonkosten’. Jammer van de afschaffing van de levensloop. Dat was de ultieme stimuli voor het gedachte’goed’ van de overheid ‘Je leven lang leren’ Misschien had daar wat meer dwang achter moeten zitten. Al hoewel sommige CAO’s het wel geprobeerd hebben met 0,5% werkgeversbijdrage. Maar hoeveel is dat nu? Iets om te combineren met de hervorming van het pensioenstelsel? groet, Marco Roosendaal

  3. Linda Hovius op

    Ik zie werkgevers hier voortdurend mee worstelen. Ze willen heus wel meer personeel aannemen, maar durven niet. De WWZ is vaak de druppel die de emmer doet overlopen.
    We moeten dit ook breder durven zien. Onze werkgevers zitten vast aan – soms hele dure – CAO’s. Maar ook aan een hoge BTW en andere belastingen. En daarmee moeten zij concurreren met andere EU-landen, waar deze regels niet gelden. Hoe ga je dat bolwerken, als Nederlands bouw- of transportbedrijf? Nog afgezien van al die bestuursfuncties, die werkgevers moeten ophoesten. Neem de Bouw-CAO: een pensioenfonds, Tijdspaarfonds, O&O-fonds, enzovoorts.
    Achter de CAO zit een hoop idealisme, maar ‘the road to hell is paved with good intentions’. Het eindresultaat is dat ik bedrijven – die terughoudend gefinancierd zijn, zeer kostenbewust en strak aangestuurd – kapot zie gaan aan concurrentie met EU-landen waar geen CAO geldt, minder regeldruk, en veel lagere kosten voor het levensonderhoud (voor een belangrijk deel bepaald door de BTW).

  4. Peter de Cuijper op

    Vergeet niet dat de CAO de bescherming is voor de ‘zwakkere’ werknemers. Als elke werknemer over zijn arbeidsvoorwaarden met de werkgever gaat onderhandelen heeft de werkgever meer werk/kosten, maar zal dit voor veel werknemers minder(waardige) arbeidsvoorwaarden opleveren. Gevolgen zullen zijn jaloezie, problemen met samenwerken, productieverlies etc.. Aangetoond is dat flexibele werknemers minder betrokken zijn bij het bedrijf, dus minder kennis en ervaring opdoen en daardoor minder productief zijn. Al met al is het maar de vraag of het korte-termijn-denken van werkgevers wel zo winstgevend is.

  5. Jan van der Zanden op

    @Dick. Je maakt een fundamentele denkfout. De economie in NL wordt maar voor een klein deel bepaald door de koopkracht van de NL-werknemers. Veel belangrijker is de internationale concurrentiepositie van een land t.a.v. loonkosten in relatie tot arbeidsproductiviteit. Wat leidt export met toegevoegde waarde.

    Voorbeeld: Griekenland doet het op dat front (nog steeds) tamelijk slecht (maar wel al iets beter dan in 2009!), omdat de productiviteit heel laag is, het minimumloon, de pensioenen en uitkeringen nog steeds relatief hoog zijn, waardoor men in Griekenland bijna geen producten kan maken die concurrerend zijn op de Europese markt, laat staan op de internationale markt. Dus gaat Griekenland failliet als ze niet doorgaan met hun hervormingen, en met het inbinden van de kleptocratie van een kleine bovenlaag.

    Voor CAO’s in NL dreigt iets soortgelijks. Nu doet NL het nog redelijk goed, maar dat komt wel doordat in de afgelopen jaren de sociale zekerheid wat is ingekrompen. Als NL niet in de pas blijft lopen met Scandinavië en Duitsland, dreigt dat we Griekenland achterna gaan. Dat gebeurt niet in 1 of 2 jaar, maar dat is wel waar de VVD/Anne Mulder volkomen terecht voor waarschuwt. Misschien overdrijft hij een beetje, maar we moeten op dit punt in NL echt alert zijn!

  6. Jan van der Zanden op

    En voor de goede orde: als we niet concurrerend zijn in NL, dan gaan bedrijven niet meer in NL investeren, verplaatsen bestaande bedrijven hun activiteiten en dus werkzaamheden naar het buitenland en leidt dit dus inderdaad tot vernietiging van werkgelegenheid in NL. Over dat macro-economische effect heeft Anne mulder het. Er is geen econoom, ook geen linkse, die deze gedachtegang ontkent.

  7. Dick Klinkhamer op

    @Jan De laatste schakel in ieder economisch proces is altijd de consument. En consumptie als er besteedbaar inkomen is.
    Op google CBS: De Nederlandse export draagt zo?n 30 procent bij aan het bruto binnenlands product (bbp), ofwel aan wat we met zijn allen in Nederland verdienen!
    En keek nog even verder want Griekenland is een aardig voorbeeld (bijdrage export economie Nederland, grootte vloot Griekenland, pensioenleeftijd Griekenland ? nieuwsitem eenvandaag Griekse crisis). Daar komen de weeffouten van het huidige economische stelsel wel erg aan het licht. De grootste vloot ter wereld betaalt bv geen belasting en de pensioenleeftijd is 57 jaar. En wat te zeggen van de laag boter op het internationale hoofd: Griekenland is de grootste wapenimporteur van Europa met flinke afname in Duitsland en Frankrijk.

    De eerste CAO is van 1907, de WCAO van 1927 en de algemeen verbindend verklaring van 1937 (Bakels Schets van het Ned. arbeidsrecht). De CAO heeft voordelen, want de interne regulering of marktwerking in wrg-branche werkt nu eenmaal niet. Maar het bijt ook in de staart. Kijk eens naar bv CAO Welzijn (bv plussen van eerdere arbeidsrelaties welzijncao in de ontslagvergoeding bedr. econ. redenen?!)

    Het grootste criterium voor wederzijdse profijtelijke arbeid (voor werkgever en werknemer) is naar mijn mening de factor bezieling. Een CAO werkt dat niet in de hand (denk bv aan de verplichte salarisschalen), maar dat doen vluchtige arbeidsrelaties ook niet.