BlogHebben werkgevers voldoende ruimte om ziekteverzuim tegen te gaan?

0

Als een werknemer ziek wordt, dan moet de werkgever zijn loon doorbetalen. Met een beetje pech kan dat oplopen tot twee jaarsalarissen. Daar komen nog andere kosten bij. Kortom, werkgevers zijn ontzettend de pineut als een werknemer uitvalt wegens ziekteverzuim. Zouden ze dan ook niet wat meer invloed moeten kunnen hebben op de gezondheid van hun medewerkers?

Ziekteverzuim is kostbaar

Een werknemer die € 2.800,- bruto per maand verdient kost een werkgever circa € 400,- per dag als hij ziek is. Zijn loon moet worden doorbetaald. Hij moet worden vervangen. Er treedt omzetverlies op. Maar ook de bedrijfsarts en de re-integratie kosten geld. Met andere woorden: een werkgever heeft een heel groot belang bij gezonde medewerkers.

  • Op verzuimkosten.nl kunt u de kosten van ziekteverzuim binnen uw onderneming berekenen.

Reden genoeg om werkgevers bevoegdheden te geven om van werknemers te verlangen dat ze gezond en veilig leven, zou je zeggen. Maar er zijn ook goede redenen om de invloed van werkgevers op een gezonde en veilige levensstijl van hun werknemers flink te beperken. De grondrechten.

Op de werkvloer

Op de werkvloer is de werkgever verplicht om zijn werknemers zo veilig mogelijk hun werk te laten doen. Als zij dat niet (voldoende) voor elkaar hebben en er gebeurt iets, dan zijn ze ook nog aansprakelijk voor de schade die de werknemer lijdt.

Buiten werktijd

De invloed die de werkgever heeft buiten werktijd is echter nihil. Een werkgever mag van alles aan zijn werknemers aanbieden. Van bedrijfstennis, tot cursussen stoppen met roken. En van fitnessabonnementen tot kantoorfruit. Maar dan wel op basis van vrijwilligheid.

Grondrechten

Een ieder heeft namelijk recht op ‘onaantastbaarheid van zijn lichaam’ en op ‘eerbiediging van zijn persoonlijke levenssfeer’. Dat zijn grondrechten waaraan niet zomaar mag worden getornd. Als een werkgever een werknemer verplicht om op dieet te gaan, te sporten of te stoppen met roken, dan grijpt dat (ook) in op het privéleven van de werknemer. Bovendien zou een werkgever daarmee zeggenschap krijgen over hetgeen een werknemer met zijn lichaam wel of niet doet.

Irritatie

Hoewel het in sommige gevallen goed te begrijpen is dat werkgevers nogal geïrriteerd raken als zij zien dat werknemers het niet zo nauw nemen met hun gezondheid. Bijvoorbeeld door een zeer ongezonde leefstijl of door het beoefenen van gevaarlijke hobby’s of sporten. Zeker als hun ziekteverzuim daardoor onevenredig hoog is. De reden van de ziekte is namelijk (hoegenaamd) onbelangrijk voor de vraag of de werkgever het loon wel of niet moet doorbetalen. Toch mag een werkgever zich niet of nauwelijks met de gezondheid van zijn medewerkers bemoeien.

Ambtenaar van de gemeente Roermond

Een zaak die in afgelopen juli diende is een mooi voorbeeld van de praktijk. De gemeente wijdt de vele ziekmeldingen aan de ongezonde leefstijl van de ambtenaar. De gemeente draagt de te dikke, rokende ambtenaar dan ook op om te sporten. Ook moet ze naar een diëtist gaan en stoppen met roken. Als ze geen gehoor geeft aan hetgeen haar is opgedragen, wordt zij ontslagen.
Maar het ontslag houdt geen stand. Door dit soort zaken dwingend aan de werkneemster op te leggen gaat de werkgever te ver. Daar komt bij dat de instructies die de werkgever heeft gegeven niet alleen het werk en de werktijd van de werkneemster betreffen, maar ook haar privéleven en privétijd.

Onontbeerlijk voor goede uitoefening van de functie

Overigens mogen werkgevers in sommige gevallen wel van hun werknemers verlangen dat zij aan hun conditie en/of aan hun omvang werken. Dat geldt bijvoorbeeld voor sporters in dienstverband, denk aan voetballers. Maar ook voor brandweerlieden wiens conditie top moet zijn of aan stewardessen die in hele kleine ruimtes moeten kunnen werken.

Lees meer over:

Over Auteur

mr. Edith van Schie

Mr. Edith van Schie is auteur bij XpertHR. Daarnaast is zij adviseur op het gebied van arbeidsrecht en HR. Edith is jarenlang actief geweest als arbeidsrechtadvocaat, maar heeft de zaken ook een paar jaar van een ‘andere kant’ kunnen bekijken toen zij bij de rechtbank werkzaam was. Zij publiceert over arbeidsrecht en HR.

Reageer