Tijdelijk uitgebreide arbeidsduur basis voor ontslagvergoeding

2

Het blijft oppassen met het langdurig tijdelijk uitgebreide arbeidsduur van uren van medewerkers. In deze rechtszaak werkte een baliemedewerkster structureel meer dan haar contracturen. Haar ontslagvergoeding werd dan ook op die uren gebaseerd.

De situatie

Een baliemedewerkster is sinds 2007 in dienst bij een tandheelkundige praktijk. Ze heeft een contract van 20 uur maar werkt sinds 2011 structureel 30 uur per week. Als het bedrijf in 2013 de organisatie gaat herinrichten wordt haar verteld dat haar extra uren niet meer nodig zijn. Ze krijgt een nieuw contract met een nieuwe functienaam maar in de praktijk verandert er niets: ze blijft gewoon 30 uur per week hetzelfde werk als voorheen doen. In augustus 2014 biedt de werkgever haar een contract voor 22 uur per week aan. Maar de medewerkster weigert dit te ondertekenen. Ze meldt zich ziek en er volgen twee mediationtrajecten.

Volgens de bedrijfsarts is de medewerkster arbeidsgeschikt. De werkgever stapt naar de rechter om de arbeidsrelatie te verbreken.

Bij de rechter

De werkgever vraagt om ontbinding van de arbeidsovereenkomst vanwege een verstoorde arbeidsrelatie. En dat is vooral te wijten aan de starre houding van de werkneemster, vindt de werkgever.

De werkneemster ziet nog wel heil in de voortzetting van de arbeidsovereenkomst alhoewel ze wel van mening is dat haar werkgever niet goed heeft gehandeld door haar arbeidsduur zonder overleg aan te passen en taken bij haar weg te halen. Mocht de rechter de arbeidsovereenkomst toch ontbinden dan wil ze een ontslagvergoeding gebaseerd op C=1,5, haar tijdelijk uitgebreide arbeidsduur.

Het oordeel

De rechter ziet een arbeidsrelatie die zodanig verstoord is dat een zinvolle samenwerking niet meer mogelijk is en ontbindt de arbeidsovereenkomst per 1 mei 2015. De werkneemster krijgt een ontslagvergoeding mee gebaseerd op C=1.

Beide partijen valt iets te verwijten

Het breekpunt in de onderlinge verhoudingen was het moment dat de werkgever op zijn strepen ging staan over de arbeidsduur, constateert de rechter. Voor die tijd waren de verhoudingen nog niet verstoord. Maar dat standpunt van de werkgever kan geen verrassing zijn geweest voor de werkneemster. Die was namelijk goed ingevoerd in de ‘ins en outs’ van de reorganisatie. Dat zij zich daarna heeft ziek gemeld en thuis is gebleven terwijl de bedrijfsarts haar al tweemaal arbeidsgeschikt heeft verklaard, is niet goed gevallen bij de werkgever. En dat vindt de rechter begrijpelijk.

Anderzijds valt de werkgever ook wel iets te verwijten. Die heeft zonder tijdig overleg taken uit het takenpakket van de werkneemster gehaald en aan anderen overgedragen en een urenwijziging doorgevoerd tijdens de vakantie van de werkneemster. Al met al reden voor de rechter om de ontslagvergoeding te berekenen op basis van een neutrale correctiefactor (C=1).

Vergoeding op basis van 30 uur per week

De rechter berekent de ontslagvergoeding op basis van de daadwerkelijk gewerkte 30 werkuren per week en niet op de contractuele 20 uur. De werkneemster heeft sinds de laatste getekende arbeidsovereenkomst van januari 2014 meer dan drie maanden structureel 30 uur per week gewerkt. Daarom is het vermoeden gerechtvaardigd dat de arbeidsovereenkomst een omvang heeft van 30 uur per week (art. 7:610b BW).

Gegevens rechtszaak:

ECLI:NL:RBLIM:2015:2447. Datum uitspraak: 25 maart 2015

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
Lees meer over:

Over Auteur

mr. Ingrid Kooijman

Mr. Ingrid Kooijman houdt de jurisprudentie scherp in de gaten. Wekelijks publiceert ze op XpertHR Actueel artikelen rondom arbeidsrecht.

2 reacties

  1. Cor Spronk op

    Het moet niet gekker worden zou je zeggen.

    Zou een rechter ook een lagere vergoeding toekennen indien de werkgever kan aantonen dat een werknemer structureel te weinig uren maakt door geouwehoer met collega’s, roken, onnodig heen en weer sjokken naar het kopieerapparaat of koffiecorner? Wie durft een proefproces aan te gaan?

  2. Bianca Hofman op

    Een terechte uitspraak van de rechter. In deze casus werkte de werknemer structureel meer uren dan vermeld in haar contract, mijn inziens terecht dat zij op basis van die uren een vergoeding heeft gekregen.

Reageer