‘Groot arbeidskapitaal verloren door gebrek aan flexibiliteit’

0

Als er ruimte voor flexibel werken is, zijn professionals bereid om tot maar liefst 35 procent meer per week te werken.

Dit blijkt uit onderzoek door de Radboud Universiteit Nijmegen in samenwerking met uitzender Moneypenny.

Doordat werkgevers te weinig openstaan voor tijd-ruimtelijke flexibele werkoplossingen, gaat er een groot arbeidspotentieel verloren. In het onderzoek werd aan de respondenten gevraagd hoeveel uur per week zij nu werken, en hoeveel uur per week zij bereid zijn te werken.
Gemiddeld genomen werken de respondenten nu 23,1 uur per week. Als hen geen flexibiliteit zou worden geboden, zouden ze gemiddeld 25 uur per week willen werken. Wanneer hen echter wel volledige flexibiliteit (bijvoorbeeld thuiswerken, zelf uren over de week kunnen verdelen, et cetera) wordt geboden, dan is de gemiddelde bereidheid 31,2 uur per week: een winst per werknemer van 8,1 uur ofwel 35 procent ten opzichte van hun huidige arbeidsuren.

Niet verbaasd

Pascale Peters, universitair docent Bedrijfskunde & Strategisch Personeelsmanagement aan de Radboud Universiteit Nijmegen, zegt niet verbaasd te zijn over de uitkomsten: ‘Het onderzoek is immers gedaan onder een groep relatief hoogopgeleide en waarschijnlijk ambitieuze vrouwen. De resultaten zijn wellicht niet representatief voor de hele arbeidsmarkt, maar representeren wel de wensen van een belangrijke en groeiende groep werknemers die hun arbeidskapitaal graag willen benutten door inhoudelijk goed werk af te leveren, maar daarvoor in ruil graag tijd-ruimtelijke flexibiliteit willen hebben. Ik denk dus wel dat de onderliggende wens voor steeds meer mensen geldt. Als bedrijven meer werk zouden maken van flexibel werken, zouden werknemers best meer uren willen werken en kunnen kansen beter worden benut. Misschien geen 35 procent, zoals uit dit onderzoek blijkt, maar de intentie is er zeker.’

Voorwaarden

Deze groep wil best meer werken, zij het onder hun eigen voorwaarden: ‘En flexibiliteit is daarin heel belangrijk. Ik denk dat door verschillende barrières op de arbeidsmarkt (bijvoorbeeld de eis van bedrijven om van 9 tot 5 aanwezig te zijn) mensen nu minder uren aanbieden dan ze zouden willen. Dat is jammer voor individuen en jammer voor de maatschappij.’

Wat te doen?

Volgens Pascale Peters kan het helpen wanneer bedrijven meer gaan openstaan voor de behoeften van werknemers: ‘Kijk naar welk potentieel je hebt in je organisatie en hoe je dat nog beter kunt benutten. In functioneringsgesprekken kun je bijvoorbeeld vragen of ze meer zouden willen werken en wat ze daarvoor nodig zouden hebben. Vaak willen mensen best meer uren maken wanneer het werk iets anders ingedeeld wordt.’
Daarbij is het belangrijk dat managers leren om door een andere bril te kijken: ‘Vaak is er een beeld dat deeltijders niet ambitieus zijn. Dat is jammer. Als iemand in een bepaalde levensfase maar 20 uur wil werken, betekent dat niet automatisch dat hij na 5 jaar niet weer 30 uur zou willen werken. Die keuze is niet statisch.’

ZZP’ers

Volgens Marianne Sturman, oprichter en directeur van Moneypenny, bestaat in het bedrijfsleven nog een bepaalde voorzichtigheid omtrent flexibel werken: ‘En dat is echt een gemiste kans. Want hierdoor blijft die bereidheid van werknemers om meer te werken onbenut. Bovendien jaagt de behoefte aan flexibel werken goede medewerkers het ZZP’erschap in.’
Uit het onderzoek blijkt dat ZZP’ers in verhouding tot werknemers in loondienst meer belang hechten aan tijd-ruimtelijke flexibiliteit. Zij waardeerden de volgende zaken nog hoger dan werknemers in loondienst: af en toe kunnen thuiswerken, werktijden afstemmen met privé, zelf werktijden kunnen bepalen, elke week kunnen thuiswerken, invloed hebben op het aantal uur dat ze gemiddeld per maand werken, in de avonden en in het weekend kunnen werken.

Basti Baroncini. Redacteur P&Oactueel

Lees meer over:

Over Auteur

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.