Ontslag wegens alcoholgebruik: ontslagvergoeding van €60.000

6

Een werknemer die disfunctioneert door alcoholmisbruik krijgt toch een ontslagvergoeding mee. De kantonrechter stelt de correctiefactor op 0,3 omdat de werknemer zwel ijn best heeft gedaan om het probleem op te lossen. Het risico van een terugval na ontslag is volgens de kantonrechter geen reden voor een hogere correctiefactor.

De situatie

Een medewerker is al 25 jaar in dienst bij een krant en heeft een leidinggevende functie. Sinds 2007 zorgt zijn alcoholgebruik voor problemen op het werk. Hij volgt een behandeltraject maar heeft in 2008 een terugval. Er worden gesprekken gevoerd en afspraken gemaakt over de inzet van de werknemer en de aanpak van de problemen op het werk en in de privésfeer. In maart 2009 volgt de werknemer een tweede behandeltraject, maar in  juli heeft hij alweer een terugval. Eind juli wordt de werknemer op non-actief gesteld en de werkgever meldt hem dat er een ontbindingsprocedure wordt gestart. De werknemer meldt zich vervolgens ziek. Begin september oordeelt de bedrijfsarts dat de werknemer 100% arbeidsgeschikt is.

De vordering

De werkgever verzoekt om ontbinding wegens dringende redenen. Mede gelet op het feit dat de werknemer een leidinggevende functie heeft, kan voortzetting van de arbeidsovereenkomst niet langer van de werkgever worden gevergd. Omdat de oorzaak van de verstoorde arbeidsrelatie binnen de risicosfeer van de werknemer ligt, vindt de werkgever dat hij geen ontbindingsvergoeding hoort te krijgen.

Het verweer

De werknemer vindt dat hij ziek is. Hij heeft een structureel alcoholprobleem, problemen in de privésfeer door een echtscheiding en last spanningen op het werk. Hij verwijst daarbij naar algemene stukken van internet waarin alcoholisme als ziekte wordt gekwalificeerd en naar zijn dossier van de behandelende instelling. Hij is van mening dat hij bij ontbinding recht heeft op een vergoeding van bijna drie ton: de kantonrechtersformule met een correctiefactor van 1,5. De werkgever heeft volens hem zijn zorgplicht veronachtzaamd en is niet goed met het alcoholprobleem omgegaan.

Het oordeel

De kantonrechter oordeelt dat er geen sprake is van ziekte. De arboarts heeft de werknemer  arbeidsgeschikt verklaard. Verder heeft de werknemer ook niet kunnen aantonen dat zijn problemen zo ernstig zijn dat er sprake is van ziekte zoals bedoeld in artikel 7:629 BW. Ook de brief van de huisarts en het dossier van behandelende instelling tonen de ziekte niet aan.

De werkgever daarentegen heeft aannemelijk gemaakt dat er diverse werkgerelateerde incidenten zijn geweest als gevolg van overmatig alcohol gebruik en dat het functioneren van de werknemer onder het alcoholgebruik leed. De werkgever heeft ook aangetoond dat hij de werknemer voldoende hulp en ondersteuning heeft geboden. De kantonrechter vindt het begrijpelijk dat de werkgever er na twee jaar, twee behandeltrajecten en twee terugvallen geen vertrouwen meer in heeft.

Het disfunctioneren door alcoholmisbruik ligt overwegend binnen de risicosfeer van de werknemer maar toch heeft de werknemer niet zo gehandeld dat er helemaal geen recht op vergoeding is. Hij heeft zich bereidwillig op gesteld, heeft zich laten behandelen en heeft ook altijd meegewerkt aan informatieverstrekking aan de werkgever. Daarnaast heeft hij 23 jaar wel goed gefunctioneerd. De kantonrechter ontbindt de overeenkomst en kent de werknemer een vergoeding van € 60.000 (c=0,3). Het risico van terugval na ontslag valt niet binnen de risicosfeer van de werkgever en is daarom geen reden voor een hogere correctiefactor.

LJN BK2771
Kantonrechter Amsterdam
Eerste aanleg
Ontbindingsprocedure  art. 7:685 BW
29 oktober 2009

Door mr. Ingrid Kooijman

Lees meer over:

Over Auteur

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

6 reacties

  1. Ongelofelijk,

    Een medewerker onvangt ? 60.000 omdat hij zich bereidwillig heeft opgesteld, zich heeft laten behandelen en informatie heeft verstrekt. Lijkt mij niet meer dan redelijk dat de werknemer dat doet. Het is toch z?jn leven, zijn lichaam en z?jn baan die hij wil houden… Sinds wanneer gaan wij mensen belonen voor het doen van dat wat zij toch al zouden moeten doen? Gemiste kans van deze kantonrechter vind ik.

  2. @dhr Erik,

    U begrijpt de essentie en grondslagen van een ontbindingprocedure ex 7:685 BW niet helemaal verneem ik uit uw reactie. Lees eens wat goede literatuur omtrent de 685 procedure voordat u zo oordeelt over een uitspraak van een kantonrechter.

  3. Een alcoholprobleem kan je naar mijn inzicht niet ge?soleerd beoordelen. Deze problematiek maakt veelal deel uit van een groter geheel. Nu is de uitwerking alcoholgebruik. Bij anderen is de uitwerking burn-out, en dan is het wel ziekte. Dat de rechter nuanceert kon dan ook wel eens correct zijn.

  4. Jan van der Zanden op

    Hieruit blijkt maar weer dat het recht ?hard? is, maar niet rechtvaardig. Door de “goede wil” t.a.v. de therapie?n en het langdurige goede dienstverband van de werknemer heeft hij op grond van Art. 685 recht op een C= 0,3 schadevergoeding. Als werkgever zou ik dit toch buitengewoon oneerlijk vinden. Immers als de werknemer 2 jaar ziek zou zijn, hoef je geen schadevergoeding te betalen. De kantonrechter verklaart de werknemer weliswaar niet ziek, maar beoordeelt het verzoek toch zo, dat de werknemer niet bewust gekozen heeft voor de verslaving; immers dan zou sprake zijn van een vrije keuze en zou de werknemer m.i. C = 0 krijgen, omdat het alcoholprobleem dan geheel binnen de vrije keuze en risicosfeer van de werknemer ligt. Dus m.i. toch wel een beetje een merkwaardig gemotiveerde uitspraak. Zo ver mij bekend zijn andere alcoholverslaafden veelal zonder vergoeding heen gezonden. De recente uitspraak van de KLM-piloot, die ook erg soepel door de kantonrechter werd bejegend omdat hij direct in therapie ging, was dan ook al een nouveaut?. Zou er een omslag zijn bij de kantonrechters over alcoholverslaving? Namelijk: het is een ziekte (die je als werknemer overkomt) een dus geen discipline kwestie?

    Wat mij benieuwt is of deze werknemer wel een WW-uitkering zal krijgen (heeft iemand een link met jurisprudentie hierover?). Het UWV zou immers kunnen oordelen dat het ontslag aan eigen handelen is te wijten en er dus sprake is van niet onvrijwillige werkloosheid. Of zou alcoholverslaving daar toch ook meer als een ziekte gezien worden dan als een vrije keuze?

  5. een verslaafde help je niet met geld…maar met juiste zorg en keiharde discipline…bedrag had bestemmingsdoel moeten krijgen in die richting…
    want we weten waar het geld aan op gaat…dit is heel wrang voor ex-werkgever (en zijn bedrijf die hier onder moet lijden!)

  6. Erik Stofferis op

    Allereerst is ene alcoholprobleem geen probleem dat zich acuut aandient; het heeft meestal een lange voorgeschiedenis. Als je weet dat minstens 10% van de volwassen beroepsbevolking een serieus alcoholprobleem heeft, dan zul je als werkgever dit altijd langs zien komen. Het is echt niet incidenteel. Als werkgever en werknemer kun je onduidelijkheid in formulering en de te volgen procedure ondervangen door een duidelijk alcoholbeleid te maken dat voor alle partijen duidelijk is en alle rechten en plichten ?n de te volgen procedures bevat. Wat daar ook minstens in dient te staan is dat er een behandelingsplicht is, met een vooraf bekende behandelaar, die ook terugrapporteert. Daarmee voorkom je dat iemand verdwijnt in de verslavingszorg en dat er onduidelijkheid is over de aanpak. Met duidelijkheid voorkom je gesteggel over dit toch al moeilijke onderwerp. Werknemers met een alcoholprobleem zijn niet bij voorbaat slechte werknemers en ontslag is slechts een uiterste consequentie van niet nagevolgde procedures, niet van onmacht of boosheid vanuit de werkgever. De Helderheid Stichting in Utrecht waar ik werk is al jaren bekend met dit probleem en helpt P&O van bedrijven en instellingen dit probleem goed in kaart te brengen, te reguleren en terug te brengen tot een normaal personeels issue.