Loonsanctie terecht na weigering mee te werken aan opstellen plan van aanpak

4

Hof Den Bosch, 30 augustus 2011  Een zieke werknemer weigert mee te werken aan het opstellen van een plan van aanpak omdat hij te ziek zou zijn om met de werkgever te praten en omdat terugkeer onmogelijk zou zijn. De door de werkgever opgelegde loonsanctie vindt het hof terecht omdat in een plan van aanpak ook re-integratie tweede spoor aan bod kan komen en omdat de werknemer tenminste via zijn gemachtigde zijn medewerking had kunnen geven.

De zaak

De werknemer, geboren in 1959, is met ingang van augustus 2004 voor onbepaalde tijd in dienst getreden bij de werkgever. Eind 2008, begin 2009 is de werknemer een aantal keren getroffen door een TIA. Hij heeft nadien regelmatig verzuimd wegens ziekte. De werknemer heeft fysieke klachten, zoals oververmoeidheid en slapeloosheid en staat onder behandeling van onder meer een neuroloog. In juni 2009 is de werknemer geconfronteerd met met bedenkingen over de kwaliteit van zijn functioneren. Twee weken later heeft hij zich ziek gemeld. 
Op advies van de bedrijfsarts is de werknemer medio oktober 2009 op het werk verschenen, toen de werkgever met de werknemer wilde praten is hij ziek naar huis gegaan. De werknemer is sinds die tijd ziek. Partijen hebben geprobeerd om tot een oplossing te komen, maar dat is niet gelukt.
 
In het najaar van 2010 nodigt de werkgever de werknemer meermaals uit om een plan van aanpak op te stellen. In oktober 2010 laat de werkgever aan de werknemer weten dat hij zijn medewerking moet verlenen aan de re-integratiemaatregelen, en dat als hij dat niet doet de loonbetaling direct zal worden gestaakt. De werknemer laat daarop weten dat zijn gezondheidstoestand een directe confrontatie met de werkgever niet toestaat. De werkgever verzoekt om toezending van bewijsstukken daarvan, die de werknemer belooft op te vragen.
 
Op 1 november 2010 deelt de werkgever aan de werknemer mee dat zijn loonbetaling is stopgezet.
 

De kantonrechter

De kantonrechter heeft de vordering van de werknemer tot betaling van zijn loon vanaf 1 oktober 2010 afgewezen. De werknemer heeft onvoldoende meegewerkt om een plan van aanpak op te stellen en om re-integratie mogelijk te maken. De kantonrechter rekent dit de werknemer aan omdat nergens uit blijkt dat het voor hem onredelijk bezwarend was om meer te doen dan hij heeft gedaan. De werkgever heeft daarom volgens de kantonrechter terecht een beroep gedaan op artikel 7: 629 lid 3 sub e BW.
 

Het hof

De werknemer is – in het eerste en in het tweede ziektejaar ieder gesprek met de werkgever uit de weg gegaan. Dit heeft tot een patstelling geleid waardoor UWV bijvoorbeeld geen deskundigenoordeel kon geven. De werknemer heeft aan de herhaalde oproepen van de werkgever in december 2009 en in september, oktober en november 2010 om mee te werken aan het opstellen van een plan van aanpak geen gehoor gegeven en hij is ieder rechtstreeks contact daarover met de werkgever uit de weg gegaan. Op het in november 2010 door de werkgever eenzijdig opgestelde “Plan van aanpak WIA” heeft hij inhoudelijk niet gereageerd.
 
Het hof is van oordeel dat de weigering tot medewerking aan het opstellen van een plan van aanpak door de werknemer geen deugdelijke grond had.
 
Dat uit de diverse periodieke naar voren is gekomen dat re-integratie van de werknemer bij deze werkgever geen reële optie is ontslaat hem niet zijn van zijn plicht om mee te werken aan het opstellen van een plan van aanpak. In een plan van aanpak kan immers eventueel ook re-integratie in het tweede spoor worden besproken. Dat de werknemer om gezondheidsredenen niet in staat was tot rechtstreeks contact met de werkgever blijkt nergens uit. Maar ook als dat wel het geval was geweest, dan had de werknemer ten minste via zijn gemachtigde concrete voorstellen kunnen doen over de invulling van een plan van aanpak inhoudende re-integratie in het tweede spoor.
 
Ook het hof is daarom van oordeel dat de werknemer zonder deugdelijke grond in september, oktober en november 2010 en ook daarna heeft geweigerd om mee te werken aan het opstellen van een plan van aanpak. De werkgever was daarom gerechtigd een loonsanctie toe te passen.
 
Hof Den Bosch, 30 augustus 2011, LJN: BT1774
 

In de praktijk

Uit artikel 7: 658a BW en artikel 660a BW volgt dat de werkgever het voortouw dient te nemen als het gaat om re-integratie van de werknemer en dat de werknemer verplicht is om daaraan mee te werken.
 
Een plan van aanpak is vereist als sprake is van een dreigend langdurig verzuim en als de Arbodienst meent dat er nog mogelijkheden zijn om terugkeer naar arbeid van de werknemer te bevorderen.
 
Er geldt op basis van artikel 7: 629 lid 3 sub e BW geen loondoorbetalingsverplichting voor de werkgever voor de tijd gedurende welke de werknemer zonder deugdelijke grond weigert mee te werken aan het opstellen, evalueren en bijstellen van een plan van aanpak als bedoeld in artikel 7: 658a lid 3 BW. 

Dossier Verzuim »


MEER WETEN?

Op XpertHR.nl vindt u uitgebreidere informatie over verschillende arbeidsverhoudingen met voorbeelddocumenten, checklists, et cetera.
CONTACT
XpertHR.nl is dé HR Antwoordbank. Bent u geïnteresseerd in XpertHR? Vraag dan een demonstratie aan op www.xperthr.nl of bel (020) 515 9555.

 

Lees meer over:

Over Auteur

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

4 reacties

  1. Robrecht Bakekr op

    Interessante casus. Heb afgelopen jaar met succes een soortgelijke casus voor de kantonrechter kunnen beslechten. Een van onze medewerkers weigerde vervangende werkzaamheden te accepteren omdat hij zich niet in staat achtte dit te doen, terwijl de bedrijfsarts dit wel aanbevool, met een loonsanctie en uiteindelijk ontbinding zonder ontslagvergoeding tot gevolg. Gesterkt door dit artikel en eigen ervaringen blijven we streng op de regels met respect voor de mens voortgaan en dringen ons verzuim onder de 4% terug.

  2. Muriel Jordan op

    Interessante casus met een goed resultaat. Met respect voor de werknemer heeft werkgever alles in het werk gesteld om aan zijn verplichtingen als werkgever te voldoen. Geeft eens te meer aan hoe belangrijk een heldere communicatie is en dat werkgever alle stappen goed moet vastleggen. Uit de praktijk blijft dat het hier vaak aan schort. Gelukkig heeft deze werkgever de regels goed gevolgd.

  3. Bert Huisman op

    Wat jammer dat mensen elkaar dit aandoen.

    Het komt vaker voor dan je denkt dat door een onbedoelde actie van ??n of beide partijen de situatie om onbevangen met elkaar om tafel te gaan onder druk komt.

    Een ontmoeting op neutraal terrein, onder voorzitterschap van een neutrale derde kan dan uitkomst bieden.

    Al eens gedacht aan de mogelijkheid een mediator in te zetten om te komen tot een plan van aanpak?

  4. Er is ook een andere kant van de medaille, namelijk de werkgever werkt niet mee!. mijn werkgever werkte niet mee aan de plan van aanpak ook de bedrijfarts werkte niet mee. de uwv heeft mijn werkgever een loonscantie van in totaal 1 jaar opgelegd. en ik kreeg 70% van mijn laatst verdiende loon door betaald. dit vind ik onterecht. mijn werkgever heeft in het jaar van de loonscantie net alsof gedaan, dat hij mij goed begeleide met een re-integratie. maar het jaar was al snel om zonder resultaat van 1e en 2e spoor. uwv heeft ontslag vergunning verleend aan mijn werkgever. ik heb als werknemer geen enkele vergoeding ontvangen van mijn werkgever. ik moest een ww aanvragen en direct solliciteren. hier moet ook iets aangedaan worden dat als werkgever niet mee werken, dat de werknemer een ontslagvergoeding krijgt. en dat de ontslagvergoeding onder de ?50.000,- belasting vrij moet zijn, zodat je het geld kan gebruiken voor een nieuwe baan te zoeken.