Eenzijdige urenvermindering toegestaan door kantonrechter

1

Een werkneemster in de kinderopvang wijst een voorstel voor een andere urenindeling af. De werkgever ziet daardoor geen andere mogelijkheid dan het aantal uren te verminderen.

De kantonrechter vindt dat goed. Maar dat is wel vreemd, want het neigt naar deeltijdontslag.

De situatie

Een werkneemster in de kinderopvang komt tijdens haar opleiding in dienst bij een buitenschoolse opvang (bso) voor 25 uur per week. Tijdens haar opleiding werkt ze in eerste instantie op alle dagen van de week. Later is ze op woensdag- en vrijdagmiddag vrij zodat ze die tijd kan doorbrengen met haar dochter. Ze maakt thuis haar stageopdrachten, zodat ze toch aan de voorgeschreven 25 uur per week komt.
In augustus 2011 kondigt de werkgever aan dat de bso vanaf 1 september tussen de middag dichtgaat omdat er dan te weinig kinderen zijn.
De werkneemster en de werkgever gaan in overleg over een nieuwe indeling van de uren. De werkneemster wil per se niet op woensdag- en vrijdagmiddag werken. Ze wil wel op andere tijdstippen flexibel werken. Ze komen er niet uit. De werkgever roostert de werkneemster vanaf 1 september voor 14,5 uur in en betaalt ook alleen salaris over die uren.

De vordering

De werkneemster is het niet eens met de eenzijdige vermindering van het aantal werkuren. Ze vraagt de werkgever nog om mee te werken aan de beëindiging van haar arbeidsovereenkomst zodat ze aanspraak kan maken op WW. Dat weigert de werkgever. De werkneemster stapt naar de rechter en vordert betaling van haar loon op basis van 25 uur per week. Ze houdt zich beschikbaar om dat aantal uren ook daadwerkelijk te werken.

Het verweer

De werkgever stelt dat de openingstijden zijn gewijzigd vanwege bedrijfseconomische redenen. Werken op andere tijden is geen oplossing. Langer doorwerken is niet nodig omdat er aan het einde van de middag maar één leidster per groep nodig is en daar is al in voorzien. Andere werkzaamheden zijn ook niet veel voorhanden en als die er al zijn, kunnen ze goedkoper worden uitgevoerd door stagiairs. Het niet kunnen werken op de voorgestelde uren komt voor rekening van de werkneemster, vindt de werkgever.

Het oordeel

De kantonrechter bekijkt of de werkgever als goed werkgever het voorstel tot de wijziging van de uren mocht doen. Het besluit om de openingstijden aan te passen vindt de rechter niet onredelijk. Maar als gevolg van dat besluit moesten de uren van de werkneemster worden aangepast. De rechter vindt het logisch dat de werkneemster na het afronden van haar opleiding alle 25 uren moet werken. Daarbij hoeft de werkgever zich van de rechter niet in allerlei bochten te wringen om rekening te houden met de wensen van de werkneemster.
Aangezien de werkneemster eerder op de woensdag- en vrijdagmiddag heeft gewerkt, ze ook op de zitting heeft verklaard dat die twee middagen haar heilig zijn, en omdat de werkgever voldoende heeft aangetoond dat er weinig andere werkzaamheden zijn, mocht de werkgever besluiten om de werkneemster vanaf 1 september voor maar 14,5 uur per week in te roosteren. Omdat dat het gevolg is van de opstelling van de werkneemster en omdat ze vanaf die tijd ook maar 14,5 uur per week heeft gewerkt, hoeft de werkgever haar alleen voor die uren uit te betalen.

Deeltijdontslag?
De vraag rest hoe de werkgever en de werknemer nu met elkaar verder moeten, want een definitieve oplossing geeft dit vonnis niet. Wat is nu de status van de urenomvang van 25 uur per week die in de arbeidsovereenkomst is vastgelegd? De rechter doet daar geen uitspraak over. Er kan geen sprake zijn van een eenzijdige urenvermindering en contractswijziging, want dat zou neerkomen op een deeltijdontslag en dat is niet toegestaan. Het zou me niet verbazen als deze zaak in hoger beroep nog een vervolg krijgt.

JAR 2012/20
Kantonrechter Almelo
Eenzijdige wijziging arbeidsovereenkomst?
Eerste aanleg
2 december 2011

Door mr. Ingrid Kooijman

Lees meer over:

Over Auteur

De redactie van XpertHR Actueel zorgt er gezamenlijk voor dat u op de hoogte blijft van het laatste P&O-nieuws, de ontwikkelingen in het vakgebied en relevante jurisprudentie.

1 reactie

  1. Dit lijkt een voorbeeld van “geen werk, geen loon” (helaas heb ik de details van de uitspraak niet). Er is ook geen recht op WW, want de werkloosheid is aan de werknemer te wijten omdat de werkgever een aanbod gedaan heeft met behoud van uren.

    Het getuigt van immoreel c.q. frauduleus gedrag dat de werknemer in dit geval een regeling van de werkgever verlangde om recht op WW te verkrijgen; heel dapper van de werkgever om dit te weigeren, met het risico op dit gedoe. Maar natuurlijk/helaas (ik ook moet ik bekennen…) gaat een werkgever heel vaak wel overstag en betalen wij onterecht WW-premie…….

    Terecht dat de KR hier de werkgever gelijk geeft.